ԱՅՈ՛ ԲԱՐԿԱՆՈՒՄ ԵՄ ՝ «Տերն ու ծառայի» ինտոնացիայով, բայց հարազատի մտահոգությամբ։ Հայ գրականության դպրոցական նոր ծրագրի սևագիր տարբերակի մասին հարցազրույցում ես էլ որոշ դիտողություններ կատարեցի և հույս հայտնեցի, որ հետագա մշակումների ժամանակ դրանք հաշվի կառնվեն։ Ասածս ըմբռնումով ընդունվեց, Թամար Ալեքսանյանը իմ էջում հավանության խոսք գրեց և այլն։ Ավելին՝ աչքի անցկացնելով գրականության բարեփոխված ցանկը՝ գոհունակությամբ նկատեցի, որ նշածս հեղինակներից երկուսի՝ Հակոբ Մովսեսի և Հովհաննես Երանյանի գործերից ներառվել են նոր ցանկում, բայց․․․ — Սիրելինե՛րս (գոնե Թամարային ու Գրիգին կարող եմ այսպես դիմել, որովհետև ինձ հարազատ մարդիկ են), այդ ի՞նչ տրամաբանությամբ են ձեր չափանիշներից ցածր համարվել և անտեսվել Ստեփան Ալաջաջյանը, Նորայր Ադալյանը, Զորայր Խալափյանը․․․Նորօրյա՞ եք ուզում՝ Էդիկ Խաչիկյանը։ Դրամատուրգիա կամ երգիծա՞նք եք մատուցում, բա չգիտե՞ք ինչ բարձրարժեք գործեր ունեն Ժորա (Գևորգ) Հարությունյանը և Գրիգոր Տեր-Գրիգորյանը։ Այս հեղինակների կատակերգություններով պետք է երգիծանքի հմայքը հասնի աշակերտին, որի ճաշակը տասնամյակներով ձևավորվել է հեռուստաեթերը անմակարդակ գռեհկաբանությամբ ապականած տափակություններով։ ՈՒղղակի ուզում եմ հարցնել՝ — Գրի՛գ ջան, դու, որ գրականության գծով ասպիրանտ ես, կարո՞ղ է,տարվելով միայն արտասահմանյան հեղինակների ընթերցանությամբ, իրոք չես կարդացել Ալաջաջյանի «Եղեգները չխոնարհվեցին», Խալափյանի «Երիցուկի թերթիկներ», «Ջերմաց մխիթարություն», էլ չեմ ասում «ԵՎ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՎ ՁԵՐ ԴԻՄԱՆԿԱՐԸ» գործերը։ Ճիշտն ասած՝ չեմ հավատում․․․ ուրե՞մն․․․ Հատուկ ուզում եմ հարցնել՝ — Լավ, ոչ մեկիդ մտքով չանցա՞վ ցանկում գոնե մեկ գործ դնել Վանո Սիրադեղյանից․․․
ՀԳ -1— ՀԻՄԱ ՀԱՍԿԱՑԱ՞Ր ՝ ԻՆՉՈՒ ԵՄ ԲԱՐԿԱՆՈՒՄ, ԱՂԱ՛ ՋԱՆ։ ՀԳ-2— Ֆեյսբուքի ընկերներիս խնդրում եմ Վանո Սիրադեղյանի անվան հետ կապված քաղաքական «վերլուծություններ» չկատարել։ Մեր խոսքը բացառապես գրականության և գրական արժեքի մասին է։
Աշոտ Տեր-Մինասյան, ԵՊՀ Ժամանակակից հայոց լեզվի ամբիոնի դասախոս
