8 տարի առաջ ցանված ատելության սերմերը օրեցօր ծիլ ու բողբոջ տալով՝ այժմ արմատ են գցել եւ առատ, շա՜տ առատ բերք են տալիս՝ թունավոր պտուղներով առլի: Դա ամենօրյա, տքնաջան աշխատանքի արդյունք է, ներքին էությունից բխող եւ արտաքին մասնագիտական հմտությամբ կատարելագործված «այգեպանի» տքնության արդյունք:
Նախընտրական այս օրերին հատկապես, ատելության այդ թույնը ներարկվում է եւ տարածվում տարբեր ձեւերով՝ իբր պատահաբար ընտրված խանութ կամ աշխատատեղ այցելությամբ, հասարակական տրանսպորտում թիկնապահների ու նկարահանողների ուղեկցությամբ, փողոցներում ու բակերում իբր անմիջական եւ անբռնազբոս զրույցի բռնվող, զրուցակիցներին «թիթեղյա Հայաստան» նվիրող, երկու ձեռքի մատներով իբր իր սիրտն անգամ ժողովրդին նվիրող այլանդակ կերպարը, որին վերեւում «այգեպան» կոչեցի: Նա ամեն, ամեն տեղ բացում է թունոտ բերանը եւ ջանում իր խռպոտ ձայնով ատելավառ «պատգամներ» հղել բոլորին, նույնիսկ նրանց՝ ովքեր դեմ են կամ համաձայն չեն իրեն, վերջիններին վերապահելով «համբալ», «լակոտ» ու գռեհիկ այլ բառերի կույտը:
Աշխարհում ո՞վ է տեսել նախընտրական այսպիսի քարոզարշավ՝ երկիր ղեկավարողի, երկիր ներկայացնողի կողմից թելադրվող: Ո՞վ է տեսել իր քաղաքական մրցակիցներին վիրավորելու, անարգելու, զրպարտելու նման շքահանդես: Ոչ ոք, գեթ քիչ թե շատ զարգացած, քիչումիչ ռամկավարական երկրում նման ընտրարշավ ո՞վ է տեսել, անգամ լսել, հայհոյանքներով, ես կասեի՝ քֆուրներով առլցուն: Դա անսուտ ցուցիչն է տվյալ երկրի քաղաքական, հասարակական ու հոգեւոր անառողջության, ներքին տկարության եւ դիմադրելու անկարողության:
Ու, պարզվում է, որ մենք ունենք հիվանդ, ավելի ճիշտ՝ հիվանդացած հասարակություն: Գիտենք հիվանդացնողին, որին, սակայն, հասարակության մի խումբ դեռեւս պաշտպանում է «Նիկոլ, վարչապետ» գոռում-գոչումներով, որոնց անունը ընդդիմության լրատվամիջոցները դրել են «զոմբիներ», այսինքն՝ ուղեղազուրկ արարածներ, ինչը նույնպես նշան է անկարողության, այս անգամ՝ ընդդիմության կողմից:
Համաձայն չեմ նրանց հետ: Մեր ժողովրդի մի հատվածը, կին թե տղամարդ, նույնպես վարակված են ատելության սինդրոմով, ենթակա՝ տխրահռչակ Հ1 եւ ձայնակից՝ իշխանական այլ լրատվամիջոցների ազդեցությանը:
Գիտեմ, այս օրերին բազմաթիվ են քննադատական սլաքներն ուղղված ընդդիմությանը: Սակայն, խոստովանենք, վերջինս ի՞նչ կարող էր անել ընդդեմ համավարակի: Նույն անձը, որին գեղեցիկ բառով ներկայացրի որպես «այգեպան», լաչառությամբ կարողանում է գերազանցել բոլորին, խաբել, մանիպուլացնել, ձեռնածության ենթարկել ատելավառ իր արտահայտություններով, որոնց անցնող մի քանի օրերին Արաբկիր թաղամասում, Արմավիրում եւ այլուր, թեկուզ ոստիկանական յուրային վարձկանների խմբով ձայնակցում էին «Նիկոլ, վարչապետ» հենց այն պահին, երբ Փաշինյան կոչեցյալը, 5000 տարեկից եղբայրների զոհվելու, Արցախը հանուն իր իշխանության ծախելու վերաբերյալ հայրենազրկված երիտասարդի հարցին ի պատասխան հարց էր տալիս՝ «Լակոտ, իսկ դու խի՞ ես ապրում» եւ ավելացնում. «Դու եւ քո նմանները, դո՛ւք պիտի բացատրություն տաք, թե ինչո՞ւ եք կենդանի», այսինքն՝ չզոհված, այսինքն՝ Արցախյան շարժում դեռ շարունակողներ:
Այո, որքան էլ որ ամոթալի է, պետք է արձանագրենք, որ Նիկոլի համար լավագույն արցախցին զոհված, սպանված արցախցին է:
Ատելության նման խոսք, հիշեցնեմ, կարող էր հնչել միայն ստալինյան ժամանակաշրջանում, համաշխարհային պատերազմի ժամանակաշրջանում, երբ, որոշ զորամասերում, կարմիր բանակայիններին ձերբակալում եւ Սիբիր էին ուղարկում գերմանական հարձակումներին դիմացած ու վերապրած լինելու համար:
Եվ այդ բոլորի դիմաց՝ ամենատարօրինակը, ամենատխուրը՝ ծափահարություններն էին մեր ժողովրդի այն՝ անխելք խավի ներկայացուցիչների, որոնք շարունակում են գոռգոռալ՝ «Նիկոլ, վարչապետ»:
Ատելության սերմնացանը սերմերը շատ խորն է գցել «սեւ ցելերի» տակ: Նա անկեղծորեն եւ անթաքույց ատելություն է տածում դեպի արցախցին, դեպի իր հայրենիքը պաշտպանող զինվորը, դեպի Եկեղեցին, դեպի Արարատը, դեպի ազգային ինքնությունը, դեպի ընտրական մրցակիցները, դեպի իր կարծիքը չկիսողները, դեպի…
Այս մարդու առաքելությունը սա՛ է՝ պառակտել, կիսել, հակադրել, ատելավառ զգացմունք ներշնչել իր ժողովրդին, նրան սովորեցնել հակաքրիստոնեական պատգամը՝ «Ատեք զմիմեանս», փոխանակ քրիստոսավայել՝ «Սիրեք զմիմեանս» աստվածատուր խրատի:
Սրա անունը ազգային ավերածություն է, այսինքն՝ թիթեղյա Հայաստան…
Հանդուրժելո՞ւ ենք այս բոլորը:
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
