Կուժ, քեզ ասեմ, կուլա, դու իմացիր
Ի՞նչ է նշանակում «Արցախը կորցրեցինք»: Ինչպե՞ս կարելի է հայրենիքը կորցնել: Հայրենիքը մանրադրա՞մ է, ի՞նչ է: Կորցնել կարելի է խիղճը, ամոթը, հիշողությունը… Մենք Արցախը տվեցինք…
Ինչո՞ւ մենք բառերն ու արտահայտություններն իրենց բուն իմաստներով չենք օգտագործում: Միգուցե հենց դրա համար էլ ստեղծել ենք «ԲԱՌԻ ԲՈՒՆ ԻՄԱՍՏ» ու «ԲԱՌԻ ՓՈԽԱԲԵՐԱԿԱՆ ԻՄԱՍՏ» կեղծ արտահայտություննե՞րը:
Ինչո՞ւ ենք մարդկության դեմ ուղղված՝ պետական ահաբեկչությունն ու բնաջնջումը մեղմասացորեն «էթնիկ զտում» անվանում: Ինչո՞ւ իրերն իրենց անուններով չենք կոչում:
Ասում ենք՝ «Արցախից հազարավոր փախստականներ ժամանեցին Հայաստան»: Ախր, ժամանում են գաստրալյորները, բիզնես կլասի տոմս ունեցող առանձնաշնորհյալ մարդիկ: Ժամանել կարող են մեր գլխի տակ փափուկ բարձ դնելու կարողությամբ օժտված Նենսի Փելոսիները, ծայրագավառային այցելությունների շրջանակներում Հռոմի ստատուտի վրա թքած ունեցող Պուտինները, սակայն ոչ՝ փախստականները, բռնագաղթվածները:
Ի՞նչ է նշանակում «հանրահավաք հրավիրել»: Հանրահավաքը խաշկերո՞ւյթ է, ի՞նչ է, գալա համե՞րգ է: Հանրահավաքը սթափության կոչ է, ահազանգ, ազգի համար ճակատագրական վճիռներ կայացնելու ժողով է, ոչ թե «գալչկա» դնելու առիթ:
Մենք կատարելության աստիճանի ենք հասցրել շարքային բառերով չարտահայտվող, սակայն շարադրանքի ներքին հնարավորություններով հարուստ Նորին գերազանցություն ԵՆԹԱՏԵՔՍՏԻ լեզուն: Հույսներս դրել ենք «կուլիսային պատգամների» միջոցով մեզ փոխանցվող խոստումների վրա: Հորինել ենք ակնարկների արտահայտման ձեւն ու սիմվոլների լեզուն, շփման բազմաթիվ այլ գաղտնալեզուներ ու ծածկալեզուներ: Մենք դիվանագիտական արտահայտչամիջոցին բնորոշ «շատ բան ասելով, ոչինչ չասելու» լեզուն դարձրել ենք մեր առօրյա հաղորդակցության գործիքը:
Գերադասում ենք խոսել ունկնդրի ընկալունակությունը փորձության ենթարկելու լեզվով, հույս ունենալով, որ ասելիքիդ հասցեատերը վերջապես կհասկանա ազգի փրկության համար վճռական քայլի անխուսափելիությունը:
ԳՐԻԳՈՐ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ
