«Ազգ»-ի զրուցակիցն է Ազգային ժողովի «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության պատգամավոր Հրաչյա Հակոբյանը
– Պարոն Հակոբյան, թեև դուք՝ իշխանության ներկայացուցիչներդ, հայտարարություններ եք անում, հարցազրույցներ ունենում ու պնդում, թե միջազգային գործընկերների հետ զօրուգիշեր աշխատանք եք տանում, բարձրաձայնում եք ադրբեջանական ագրեսիայի մասին, բայց թե՛ խորհրդարանական ընդդիմությունը, թե՛ հասարակության մի ստվար զանգված շարունակում է պնդել, որ իշխանությունն այս պահին որևէ մեկի մատից փուշ չի անում:
– Ընդդիմադիրներն, իհարկե, շատ բան կարող են ասել, բայց տեսնում ենք, թե նրանք Արցախի հետ կապված հարցերում միջազգային հարթակներում ինչպիսի ելույթներ են ունենում: Տեսնել ենք նաև, օրինակ, թե ընդդիմադիր պատգամավորներից մեկն ինչպես է քվեարկել Ադրբեջանին դատապարտող ու Արցախին սատարող նախագծին: Այնպես որ՝ ընդդիմադիր մեր գործընկերները թող որպես ընդդիմություն հայանպաստ գործունեությամբ զբաղվեն, ապա նոր միայն մտածեն՝ ինչ կանեն, եթե իշխանության գան:
– Հայանպաստ գործունեություն չե՞ն իրականացրել, տեսանելի չե՞ն ձեզ:
– Արդեն ասացի՝ մի նախագծի մասին, որին դեմ են քվեարկել Ադրբեջանի, Թուրքիայի ու Հայաստանի ներկայացուցիչները, չեմ կարծում, թե դա հայանպաստ գործունեություն է: Իրենց՝ դրսում կազմակերպած միջոցառումները տեսնում են, դրա մասին խոսում են, բայց իշխող մեծամասնության՝ միջազգային հարթակներում արած ելույթները, գործունեությունը՝ ոչ: Ակնհայտ տարբերություն են դնում, դա ճիշտ չէ:
– 2018-ի քաղաքական վերադասավորումներից հետո, երբ իշխանություն ձևավորվեց եւ խորհրդարանական ընդդիմադիր խմբակցություններն անգամ ընդգծված ընդդիմադիր գործունեություն չէին վարում, իշխանությունն ասում էր, թե հոգ չէ, մենք մեզ ընդդիմություն կլինենք: Այսօր խորհրդարանն առանց ընդդիմության է, դուք կարողանո՞ւմ եք ինքներդ ձեզ համար ընդդիմություն լինել, քննադատել ինքներդ ձեզ:
– Ոչ միայն խորհրդարանի դահլիճում, այլ նաև խմբակցության նիստերի ժամանակ ենք ինքներս մեզ քննադատում: Այո, ունենք մեր ներսի ընդդիմությունը: Մեր քննարկումների, քննադատության միայն փոքր մասն է երևում խորհրդարանի դահլիճում: Կառավարության մեր գործընկերներին տարբեր հարցերի հետ կապված կարողանում ենք սուր հարցեր տալ: Իհարկե, լավ կլիներ, որ խորհրդարանական ընդդիմությունն էլ հարցեր տար, բայց ունենք այն, ինչ ունենք:
– Եթե ձեր ներսի ընդդիմությունն ունեք, ապա ինչպե՞ս է ստացվում, որ գրեթե բոլոր նախագծերը խորհրդարանում միաձայն են ընդունվում:
– Նախագծերը մինչև լիագումար նիստերին հասնելն անցում են ոլորտային հանձնաժողովներում, քննարկվում են, ավելին՝ դեպքեր են լինում, երբ դրանց քննարկումը հետաձգվում է, ուղարկվում է լրամշակված ու լիագումար նիստեր արդեն ավարտուն, լրամշակված տարբերակով է գալիս: Այսինքն՝ աշխատանքային քննարկումները հանգեցնում են այն բանին, որ նախագծերը նիստերի ժամանակ միաձայն քվեարկությամբ են ընդունվում:
– Անհետաքրքիր չէ՞ առանց ըննդիմության:
– Չէի ասի, թե անհետաքրքիր է: Ավելին՝ առանց ընդդիմության խորհրդարանի խոսակացական բառապաշարը բավական զտված է ու մաքուր: Տեսել ենք՝ ընդդիմության որոշ ներկայացուցիչներ բարձր ամբիոնից ինչ բառապաշար են օգտագործել:
– Բառապաշարի մասով իշխանությունն էլ հետ չի մնում:
– Թույլ տվեք չհամաձայնել, որովհետև այն բառապաշարն ու խոսույթը, որով որոշ ընդդիմադիր պատգամավորներ են օգտագործել ու օգտագործում, իշխանության որևէ ներկայացուցիչ չի կիրառել երբեք:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
Խմբ. կողմից.- Հարգարժան պատգամավորը «իշխանության որեւէ ներկայացուցիչ»-ների շարքում երեւի չի տեսնում վարչապետ Փաշինյանին, որի օգտագործած բառապաշարի «ընտիր» բառերից կարելի է յուրահատուկ բառարան կազմել, որի վրա պետք է անպայման արձանագրել` «Ո՛չ յօրինակ այլոց»…
