Հինգշաբթի օրերին ՀՀ գործադիր մարմնի նիստերի հեռուստատեսային հեռարձակումների ընթացքում ու միջոցներով փորձ է արվում հանրության որոշ թե որոշակի մասի մոտ կարծիք կազմավորել, որ սույն պետական բարձրագույն կառույցն ինչ-որ բան է անում, ՀՀ քաղաքացիների առօրյան բարելավելու ուղղությամբ ինչ-ինչ քայլեր է ձեռնարկում: Այսպիսի գնահատական հնչեցվեց նախորդ նիստի դատա-իրավական, քննարկողների կողմից բարեփոխումներ հռչակվող հարցի ընթացքում, որը ոչ ավել ոչ պակաս ոլորտի որոշ ներկայացուցիչների աշխատավարձերի ու կենսաթոշակների հերթական բարձրացմանն էր նվիրված:
Ամենայն անկեղծությամբ հավաստում եմ, որ որպես ՀՀ շարքային ու համեստ քաղաքացի, իմ շրջապատի բազմաթիվ ներկայացուցիչների պես, դեմ չեմ որ մեր դատավորներն ու դատախազները, նաեւ քննիչներն ու այլք միլիոնավոր դրամներով աշխատավարձեր ստանան® Եվ վերջ, քանզի անմիջապես էլ ծագում է հետեւյալ հարցը. իսկ ինչո՞ւ նրանց առայժմ չի բավարարում հիմա իսկ ստացող հարյուրավոր հազարներ կազմող ամսավճարները, որը հաճախ միլիոնի է մոտենում: Չէ՞ որ հայաստանաբնակ որեւէ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ վարչապետի բնորոշմամբ մի մեծ խմբի մեր հայրենակիցների սոցիալական պայմանները մեր աղքատ ու համեստ միջավայրում ապրողների համեմատ էապես բարվոք են, նրանք նոր հեռախոս ու հեռուստացույց թե կոստյում ու նորահայտ ժամացույց լինի գնելու թե ավտոմեքենան սուպեր վառելիքով լիցքավորելու ու լվանալ տալու խնդիր չունեն, հարց չէ բնակարանը պլյուս 25 աստիճան ջեռուցելն ու ձմռան շրջանում այդ աստիճան ջերմային ռեժիմ ունեցող երկրում հանգստանալը: Եվ այն մոտեցումը, թե դատա-իրավական բարեփոխումները բերում են երկրի տնտեսության շղթայական աճի, միայն լավագույն ցանկությունների ոլորտից են, քանզի քիչ չեն նաեւ դեպքերն ու փաստերը, երբ մեր հայրենակիցները դրանց հետեւանքով զայրույթը լիցքաթափում են, ասենք, դրամարկղային կտրոնը չվերցնելով կամ փողոցում ձկան ապօրինի վաճառք կատարողից գնում իրականացնելով, որը ակտիվ լրագրությամբ զբաղվող ՀՀ քաղաքացիս զանցառուական միջավայրի կազմավորման դրսեւորում է համարում, իր շղթայական հետեւանքներով: Ահա եւ մեզ ու ձեզ բարեփոխումներ կոչվածը, որը կարելի է նաեւ այլ գնահատականով համեմել:
Որ նման հարցերը հանրային զգայնություն ունեն, ասվեց նաեւ նիստի ընթացքում, երբ արծարծվեց թոշակները բարձրացնելու խնդիրը: Այն յուրօրինակ վրդովմունքի աստիճանի հասավ, երբ խոսվեց դրանց անհնարինությունից, քանզի նախ հիշատակվեց 10-յակ միլիարդավոր դրամների, ապա 100-միլիարդավոր դրամների անհրաժեշտությունը: Նվազագույնը՝ միանշանակ չէ խնդրի նման մոտեցումը, որը բոլորովին էլ պարզ պատասխանով հնարավոր չէ բացահայտել: Այն մասամբ հանգուցալուծելու նպատակով այցելեցի ՀՀ միասնական սոցիալական ծառայություն, ուր ամենայն բարյացակամությամբ խորհուրդ տվեցին օգտվել ընթացակարգի ծառայակարգից: Ոչինչ չէր մնում անել, բացի խորհրդին հետեւելը, որն իրականացրի ծառայության պետ Է.Պետրոսյանին ուղղված հետեւյալ դիմումի տեսքով. «Կարիքն առաջանալու կապակցությամբ խնդրում եմ տրամադրել հետեւյալ տեղեկատվությունը. ՀՀ-ում կենսաթոշակառուների ընդհանուր թիվը, որից՝ աշխատողների թիվը: ՀՀ աղքատության ցուցանիշի պարագայում կենսաթոշակային գործոնը, նաեւ՝ մինչեւ 40 հազար դրամ ստացողների թիվը: 2022 թվականի 2-րդ կիսամյակից նախատեսվում է արդյոք կենսաթոշակների բարձրացման որեւէ ծրագիր»: Նշեմ, որ տարիօրինակ եմ համարում ընդամենը մի քանի թիվ ստանալու նպատակով գրավոր ընթացակարգի կիրառումը, որն ուղեկցվեց նաեւ անձնագրիս պատճենահանումով: Նաեւ հիշատակվեց անօրոշ ժամանակում պատասխանը ստանալու կարգը, որը ծառայության այլ վայրում գտնվող ստորաբաժանման պատրաստման հետ է կապված:
Ինչ ուզում եք ասեք, անհասկանալի է, եթե տարօրինակ չորակենք, որին կփորձենք անդրադառնալ պատասխանը ստանալու պարագայում: Ընդամենը երեք թիվ ու մեկ «այո» կամ «ոչ» պատասխանի համար հարկ եղավ տրված դիմումի ձեւ լրացնել, անձնագրային տվյալները վերցնել եւ սպասել գրավոր պատասխանի: Աշխատանքային նման ծանրաբեռնվածությունը պարզապես անհասկանալի է:
Առայժմ այսքանը:
15.02.2022թ.
