ՀՀ ԳԱԱ «Հայկենսատեխնոլոգիա» գիտաարտադրական կենտրոնում իրականացված ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ փոփոխելով Քաջարանի պղնձամոլիբդենային հանքավայրի հանքաքարի միջավայրի պայմանները, հանքաքարի կոնցենտրացիան, օքսիդացված եւ սուլֆիդային հանքանմուշների հարաբերակցությունը, պղնձի մանրէաբանական կորզման աստիճանը հնարավոր է հասցնել մոտ 90%-ի:
Քաջարանի պղինձ-մոլիբդենային հանքավայրը գտնվում է ՀՀ Սյունիքի մարզում՝ Ողջի գետի վերին ավազանում: Հետազոտվել է 1931-ին: Շահագործվել 1945 թվականից: Արդյունաբերական նշանակության հանքայնացումը տեղադրված է ջրաջերմային փոխակերպված մոնցոնիտների մեջ՝ դրանց հատող գրանոդիորիտ-պորփյուրային դայքերի երկայնքով: Հանքանյութն առաջացել է երկարատեւ ժամանակամիջոցում՝ ջերմաստիճանի աստիճանական անկման պայմաններում՝ հանքայնացման մի քանի փուլերով, եւ կազմված է հիմնականում մոլիբդենիտ, խալկոպիրիտ, մագնետիտ, պիրիտ միներալներից:
Գիտնականների կողմից կատարված ապարագիտական հետազոտությունները թույլ են տվել բացահայտել պղնձի միներալի տարրալուծման մեխանիզմը: Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել Քաջարանի պղնձամոլիբդենային հանքավայրի օքսիդային եւ սուլֆիդային հանքաքարի կենսատարրալուծման տեխնոլոգիայի մշակման համար: Հարկ է նշել,որ հետազոտական աշխատանքներում ներգրավված են եղել երիտասարդ մասնագետները:
Հետազոտությունն իրականացվել է ՀՀ ԳԱԱ «Հայկենսատեխնոլոգիա» գիտա-արտադրական կենտրոնի բազային ֆինանսավորմամբ:
ՍՏԵՓԱՆ ՊԱՊԻԿՅԱՆ
Ռուսաստանի բնագիտության ակադեմիայի պրոֆեսոր
