Ութերորդ գումարման Ազգային ժողովն այս երկու օրը գումարել է իր անդրանիկ նիստերը եւ ղեկավարություն է ընտրում: Իշխող մեծամասնությունն արդեն ԱԺ նախագահ է ընտրել Ալեն Սիմոնյանին եւ որպես ԱԺ փոխնախագահ առաջադրել Ռուբեն Ռուբինյանին, որն, անշուշտ. կընտրվի: Խորհրդարանական ընդդիմությանը եւս բաժին կընկնի մեկ փոխխոսնակի եւ երկու-երեք հանձնաժողովի ղեկավարի պաշտոնՙ ողջ գործընթացի եւ ֆիգուրների գնահատման հնարավորություն առաջիկայում կունենանք,Այս պահին փոխանցենք առաջին տպավորությունները առաջին երկու նիստից, որոնք կարելի է նաեւ խորհրդարանի հետագա գործունեության մինի մակետ համարել:
Ասենք, որ այս առաջին նիստերը պարզապես հոգնեցնող ու հեռանկարի առումով անհուսալի թվացին ե՛ւ իշխանության , ե՛ւ ընդդիմության առումով, որոնք հատկապես առաջին օրվա նիստը վերածել էին միջկուսակցական կռվշտոցիՙ երկրի հրատապ խնդիրները թողած: Ինձ համար անհասկանալի է, թե ինչու հնարավոր չէր քրեական գործերով անցնող այն համայնքապետերի խափանման միջոցների փոփոխությունը, որոնք ընդդիմության ցուցակով պատգամավոր են դարձել: Է, ո՞ւր մնացին խափանման միջոցը որպես պատիժ չկիրառելուՙ նոր իշխանության խոստումները: Մանավանդՙ եթե նրանք շատ լավ պատկերացնում էին, որ ընդդիմությունը կալանված երկու պատգամավորին առաջադրելու է ԱԺ նախագահի թեկնածու եւ խոսելու է այն մասին, որ նրանց բացակայությամբ ԱԺ ղեկավարության ընտրությունը լեգիտիմ չի համարելու եւ այդ բոլորից միտինգային աղմուկ է բարձրացնելու:
Իշխանությունն այնքան ճկուն պիտի լիներ, որ այդ պատգամավորների խափանման միջոցը փոխվեր, դրանից աշխարհը չէր քանդվի / խնդրում եմՙ դատական համակարգի անկախության մասին լոլոն աչք չխոթել/: Ընդդիմությունն էլ լավն է, ողջ գործընթացը վերածեց իր երկու պատգամավորի պաշտպանության գործողության, երբ անցնող ամեն օրն ու ժամը ավելի հրատապ են դարձնում հարյուրավոր գերիների, երկրի անվտանգային խնդիրները, ու , եթե նրանք եկել են այդ խնդիրների լուծմանը մասնակցելու, պետք է նպաստեին խորհրդարանի արագ ձեւավորմանն առանց աղմուկ- աղաղակի ու միտինգի: Ընդդիմադիրներն արդեն ոչ թե զուտ կուսակցություն են ներկայացնում, այլ երկրի խորհրդարան, որն արագորեն պետք է փորձի դերակատարում ստանձնել երկրին ներկայացող տարատեսակ մարտահրավերներին եւ վտանգներին դիմակայելու հարցում, մինչդեռ ընդդիմությունը հենց սկբից կենտրոնացավ իր երկու անդամի մասնավոր խնդրի վրա:
Տեսնես այդպե՞ս են վարվելու նաեւ հետոՙ հեռացնելով խնդիրների լուծմանը հասնելու ժամկետները, ձգելով լուծումները: Մի տեսակՙ բոլորը խաղում են կարծեսՙ ինչ-որ բանի սպասելով, ժամավաճառության տպավորություն է: Այլապես չէին ասիՙ Արցախի հարցով հանձնաժողովի ստեղծման առաջարկ ենք անելու. առաջարկներ, այն էլ հրատապ, պետք է անել, ասենք, եռակողմ փաստաթղթի, անվտանգային խնդիրների, մեր սահմանների, Կարսի պայմանագրի հանդեպ վերաբերմունք ԱԺ-ից պահանջելու առումով, քանի որ հիմա կատարվողը հարյուր տարի առաջ կնքված պայմանագրերի համատեքստում է: Իսկ Արցախի հարցերով պետք է զբաղվի ողջ խորհրդարանը, ոչ թե ինչ- որ հանձնաժողով, որտեղ կնստեն ու հայրենասիրության իմիտացիայով կզբաղվեն, պաթոսով տեքստեր կարտաբերեն, դե ռուսն ու թուրքն էլ չեն ջղայնանա դրանից:
Ոնց հասկանում եմՙ ընտրությունների ողջ գործընթացից սկսած մինչեւ հետագա ու այժմյան գորրծընթացներ ինչ-որ ժամանակախաբություն է տեղի ունեում, ձգձգումՙ չգիտես ում սցենարով: Հավանաբար բոլորը սպասում են Ռուսաստանի Պետդումայի ընտրություններին, եւ ստվերային դիրիժորները դրանից հետո միայն իրենց անելիքը կիմանան, որ խմբակցություններին գեներացնեն:
