Վերջին ամիսներին, ինչպես տեղեկացնում են մեզ Ռամկավար Ազատական կուսակցության կենտրոնական գրասենյակից, քիչ չեն կուսակցությանը անդամագրվելու դիմումները: Քաղաքական ու հասարակական վերադասավորումների ներկա փուլում եւ հատկապես երիտասարդական ուժերի աշխուժացման մթնոլորտում, մարդիկ փնտրում են իրենց հոգեհարազատ կազմակերպություններՙ դրանց միջոցով ինքնադրսեւորվելու ձգտումով:
Ինչպես հաղորդվել էր, շուրջ երկու շաբաթ առաջ Ռամկավար Ազատական կուսակցության շարքերին միացավ կայացած երիտասարդների մի խումբՙ տոգորված ազատական (լիբերալ) գաղափարներով: Օրերս, կուսակցական մկրտությունն ստանալուց հետո, նորագիրների այդ խումբը գումարեց իր առաջին նիստը եւ ըստ ՌԱԿ կանոնադրության ընտրեց վարչությունՙ ատենապետությամբ Արմեն Սաքապետոյանի եւ կազմեց ՌԱԿ նոր ակումբՙ ՀՀ Ազգային հերոս Ալեք Մանուկյանի անունով:
Ստորեւՙ ակումբի նորընտիր ատենապետի հետ մեր աշխատակցի հարցազրույցը:
– Պարոն Սաքապետոյան, վերջերս Ձեր գլխավորությամբ մի ամբողջ խումբ երիտասարդներ միացել են Ռամկավար ազատական կուսակցությանը:
– Այո, Ռամկավար Ազատական կուսակցությանը միացել է «Լիբերալ քաղաքացիական շարժում» նախաձեռնությունը, որում ինձանից բացի ընդգրկված են հայրենիքի ապագայով մտահոգ մի շարք ընկերներ, բոլորն էլ կայացած, երիտասարդ տարիքի քաղաքացիներ:
– Կուսակցությունները մեր երկրում շատ են, ինչո՞ւ ընտրեցիք հենց ՌԱԿ-ը:
– Պատճառները շատ են. նշեմ դրանցից էական հանդիսացող մի քանիսը.
Առաջին հերթինՙ բարձր եմ գնահատում կուսակցության դերը հայապահպանության, ինչպես նաեւ հայոց պետականության կայացման ու զարգացման գործում: Կուսակցությունը հայկական բոլոր պետականությունների ժամանակաշրջանում երբեւէ չի եղել իշխանություն: Սակայն իր պատմության ողջ ընթացքում, սկսած առաջին հանրապետությունից եւ խորհրդային ժամանակաշրջաններով անցած մինչեւ մեր օրերըՙ միշտ եղել է հայրենիքի թիկունքում: Որպես հատկանշական հանգամանքՙ կարելի է նշել 1940-ականների վերջին մեծ ներգաղթի ժամանակ սփյուռքում ունեցած նրա լուրջ դերակատարությունը: Այստեղից սահուն անցնեմ դեպի մյուս պատճառին:
Ծնվել եմ 1946-ին Լիբանանից եւ Սիրիայից Հայաստան ներգաղթածների ընտանիքում: Ծնողներս նույնպես ծնվել են Լիբանանում եւ Սիրիայում: Հայրական պապսՙ Կարապետ Սաքապետոյանը, մինչեւ ներգաղթելը ապրել է Բեյրութում եւ հանդիսացել Ռ.Ա.Կ անդամ: Նախքան ներգաղթելը, Խորհրդային Հայաստան գալու պատճառով, կասեցրել է անդամակցությունը կուսակցությանը: Եւ երբ 1991 թվականին կուսակցությունը հիմնադրվեց նորանկախ Հայաստանի Հանրապետությունում, պապս առաջիններից էր, որին կուսակցությունը հանձնեց անդամատոմսը: Նշեմ նաեւ, որ հայրսՙ լեզվաբան Ռուբեն Սաքապետոյանը, երկար տարիներ թղթակցել է «Ազգ» օրաթերթին: Այսինքնՙ ինձ հարազատ եւ բավական չափով հայտնի են կուսակցության գաղափարախոսությունը, արժեքները եւ բարձր պատասխանատվությունը հայ ժողովրդի հանդեպ, եւ ես ամբողջովին կիսում եմ այդ արժեքները:
– Իսկ կուսակցության տարիքը որեւէ դեր ունեցե՞լ է Ձեր որոշման մեջ:
– Իհարկե, կուսակցության 98 տարվա պատմությունն ունի իր որոշիչ նշանակությունըՙ բոլոր հանգամանքների հետ միաժամանակ գնահատելիս:
– Ի՞նչ նպատակներով եք միացել ՌԱԿ-ին:
– Նպատակներից մեկը կուսակցության արժեքների եւ գաղափարախոսության տարածումն է: Մեկ այլ նպատակ էլՙ որ կարողանանք ծառայել հայրենքին եւ մեր փոքր մասնակցությունն ունենանք դրա կայացման ու զարգացման գործում: Կարեւոր եմ համարում նաեւ այն հանգամանքը, որ կարող ենք մեր թիմի փորձը եւ գիտելիքները ծառայեցնել ի շահ կուսակցության հետագա զարգացման գործի:
– Բոլոր կառույցներում անդամների միջեւ որոշ անհամաձայնություններ կան: Դուք գործելակերպի որեւէ անհամաձայնություն ունե՞ք ՌԱԿ-ի այս կամ այն մոտեցման նկատմամբ:
– Անհամաձայնություններ, այն էլ ազատական արժեքներ կրող միջավայրում, չեն կարող չլինել: Բայց դա չի նշանակում, որ այդ անհամաձայնությունները պետք է հանդիսանան ինտրիգների առարկա, ընդհակառակըՙ այդ անհամաձայնություններից պետք է ծնվեն ավելի ուժեղ եւ զարգացման համար առաջ մղող խելացի գաղափարներ:
– Վերջին շրջանում ՌԱԿ-ը մի տեսակ առաջվա աշխուժությունը չունի, նոր սերնդի որոշ ներկայացուցիչներ նույնիսկ տեղյակ չեն կուսակցության մասին, մինչդեռ այն կանգնած է մեր ժողովրդի ազատագրական պայքարի ակունքներում. ո՞րն եք համարում դրա պատճառը, ինչպես կարելի է շտկել դա:
– Իրականումՙ կուսակցությունում տեսնում եմ ակտիվության մի փոքր պակաս, սակայն մոտիկից ծանոթանալով կուսակցության անդամների հետՙ կարող եմ վկայել, որ կուսակցությունում առկա է այն, որի շուրջ կարելի է համախմբվել եւ բարձրացնել նրա դերն ու նշանակությունը արդի հայ քաղաքական կյանքում:
– ՌԱԿ-ը Ձեզ համար նպատա՞կ էր, թե՞ որեւէ նպատակի հասնելու միջոց:
– Քաղաքական կազմակերպությունները, ինչպես ՌԱԿ-ը, ընդամենը միջոց են երկրին ու ժողովրդին ծառայելու ավելի կազմակերպված ձեւով եւ առավել համախմբված: Նպատակը երկրին ծառայելն է, իսկ կուսակցությունըՙ միջոց:
– Քաղաքական պայքարի մեջ մտնելու ցանկություններ ունե՞ք, այս մասով ի՞նչ տրամադրություններ կան ՌԱԿ անդամների մոտ
– Ընդունվելով կուսակցության շարքերըՙ նպատակ ունենք ներգրավված լինել քաղաքական կյանքում: Ինչ վերաբերում է կուսակցության մյուս անդամների մոտ առկա տրամադրություններին, ապա կարող եմ ասել, որ թե՛ մերՙ նորագիրների, թե՛ կուսակցության մեր մյուս գործընկերների մոտ առկա է կամք եւ ցանկություն նոր ստեղծված քաղաքական իրողություններում կուսակցության դերի ու նշանակության բարձրացման եւ քաղաքական դաշտում ակտիվ դերակատարություն ունենալու գործում:
– Ո՞րն է լինելու ՌԱԿ-ի առաջիկա առանցքային քայլը:
– Կարծում եմ առաջիկա առանցքային քայլերից մեկը լինելու է մոտ ապագայում տեղի ունենալիք համագումարին նախապատրաստվելը: Մասնավորապես կարծում եմ, որ պետք է մշակվի եւ համագումարի դատին ներկայացվի կուսակցության առաջիկա տարիների զարգացման ռազմավարությունն ու մարտավարությունը: Կուսակցությունը պետք է գտնի նոր գաղափարակիցներ եւ ընդհանուր նպատակին հասնելու գաղափարից ելնելովՙ գործակցի նրանց հետ:
