Վլադիմիր Լենինին եւ Չե Գեւարային միավորում է այն, որ երկուսն էլ հեղափոխական են: Բայց Լենինն ու Գեւարան տարբերվում են նրանով, որ պապիկին ժամանակակից հեղափոխականները չեն սիրում, մինչդեռ մաչոյի համար խենթանում են: Գոնե հետսովետական տարածքում այդպես է: Ի դեպ, պարզվում է ԱՊՀ երկրներին շատ է հետաքրքրում, թե ինչպես են հեղափոխություն անում: Ամեն դեպքում այդ երկրների մի շարք ակտիվիստներ ժամանել են Երեւան, որպեսզի ըմբռնեն հայկական հեղափոխության ֆենոմենը: Նրանցՙ հեղափոխության թեմայով դաս են տվել հայ ակտիվիստները, որոնք հասել են իշխանափոխության, իսկ ոմանք էլ հիմա պետական պաշտոնյա են:
Խոսակցությունը, ինչպես եւ հեղափոխությունը, սկսվել է փողոցից: Ո՞վ պետք է լինի փողոցում: Ենթադրում եմ, որ քննարկել են: Ասենք տատիկներն ու պապիկները, որոնք իրենց ծերունական իմաստնությամբ դուրս կգան եւ խելքի կբերեն երկիրը: Բայց քանի որ տատիկներն ու պապիկները երկար քայլել եւ եթե պետք է փողոցում քնել չեն կարող, բացի այդ ծերությունն այն է, երբ դու ամեն ինչ գիտես, բայց քեզնից ոչ ոք ոչինչ չի հարցնում, տատիկներն ու պապիկները փողոցից հանվել են: Միջին սերո՞ւնդը: Եւս աբսուրդային է, քանի որ միջին սերունդը որպես կանոն զբաղված է եւ հեղափոխություն անելու ժամանակ չունի: Ուրեմն երիտասարդությունը: Տարբերակ է, ամեն դեպքում հեղափոխություն անելու համար պետք է երիտասարդ լինես ե՛ւ մարմնով, ե՛ւ հոգով, ե՛ւ մտքով: Բայց պարզվում է, հեղափոխություն անելու համար առաջին հերթին երիտասարդներին չէ, որ պետք է փողոց դուրս բերես, քանի որ նրանք բավականին տաքարյուն են, անկանխատեսելի վարքով, հետեւաբար նրանց բերման ենթարկելն ու դրա հիմնավորումը տալը բավականին հեշտ է:
Ուրեմն ո՞վ պետք է սկսի հեղափոխությունը: Այս հարցին լավագույնս պատասխանել է Գյումրիի Ասպարեզ ակումբի նախագահ Լեւոն Բարսեղյանը: Մարդն ասել է, որ փողոցային պայքարի մեջ պետք է անպայման ներգրավել անչափահասներին, դե այսինքնՙ երեխաներին: Ըստ տեսության, երբ անչափահասը մտնում է փողոցային պայքարի մեջ, նրա ծնողը նույնպես գալիս է, տատիկն ու պապիկը նույնպես գալիս են, հորեղբայրն ու քեռին նույնպես գալիս են, հորաքույրների ու մորաքույրների մասին էլ չասեմ: Մի խոսքովՙ փողոցում պայքարող երեխան փողոցում պայքարող գերդաստան է: Բացի այդ, պայքարող երեխային բերման ենթարկելը ե՛ւ հոգեբանական, ե՛ւ իրավական դժվարություններ ունի, այնպես որՙ հեղափոխությունն սկսում են երեխաները:
Հետո՞: Հետո երեխաները հաղթում են, երեխաները միշտ են հաղթում, քանի դեռ Աստված չի որոշել, որ երեխաներն են իրենց հայրերին ու մայրերին ծնում: Իսկ վերջում տեղի է ունենում ամենաուշագրավը. հեղափոխությունն առաջնորդած երեխաներ դառնում են պետական պաշտոնյաներՙ կորսված մանկությամբ:
Ես չգիտեմ, թե ինչ են սովորել երեւանյան դասից ԱՊՀ ակտիվիստները, բայց գիտեմ, որ նրանց մեծ մասը իրենց հայրենիքներում չեն ապրում:
Ինձ թվում է, որ հեղափոխություն անել սովորելուց առաջ պետք է սովորել ապրել հայրենիքում:
