ԳԵՎՈՐԳ ՅԱԶԸՃՅԱՆ
Հայրենիք հասկացության մասին
«Ազգ»ի նախորդ համարում (22.09.17) հրատարակել էինք դոկտոր Սուրեն Սարգսյանի հոդվածը «Բոլո՞ր սփյուռքահայերն են Հայաստանի Հանրապետությունը համարում իրենց հայրենիքը» վերնագրի ներքո: Ինչպես եւ սպասվում էր, հոդվածում արծարծված հարցերը առաջացրել են ընթերցողների սուր հետաքրքրությունը եւ արժանացել ոմանց արձագանքին: Առանձնացնում ենք պատմաբան-բանասեր Գեւորգ Յազըճյանի արձագանքըՙ որոշ հապավումներով:
Մեծ գոհունակությամբ կարդացի ԱԶԳ-ի վերջին համարում Սուրեն Սարգսյանի հոդվածը, եւ համաձայն եմ այնտեղ արտահայտված մտքերին: Ավելին ասեմ, ՀԱՅՐԵՆԻՔ հասկացությունը տարբեր ըմբռնումներ ունի ողջ հայության մեջ եւ ոչ միայն սփյուռքահայության մեջ: Վերջին 20 տարիներին հսկայաքանակ նյութ եմ հավաքել հայոց հայրենիք, հայկական ինքնություն, Հայ դատ, հայրենադարձություն ու հարակից հասկացությունների եւ թեմաների մասին: Միայն հայ հեղինակներից եւ հայկական մամուլից արտագրել եմ հայոց հայրենիք հասկացության 50 – ՀԻՍՈՒՆ – տարբեր սահմանում, ինչը ԱՂԵՏ է պարզապես: Դուրս է գալիս, թե մենք չգիտենք, թե ո՞րն է կամ ի՞նչ է մեր հայրենիքը: Ի դեպ, 50-րդ սահմանումը պարզապես սարսափելի է. պարզվում է, որ հայությունն այսօր ունի ԵՐԿՈՒ ՀԱՅՐԵՆԻՔ: Չենթադրեք, որ դրանք Հայաստանն ու արտասահմանի տվյալ երկիրն է, ուր ծնվել է, ապրում է եւ/կամ քաղաքացիությունն ունի տվյալ հայը: Ո՜չ: Երանի՜ պիտի տայի, եթե այդպիսին լիներ: Պարզվում է, որ այդ երկու հայրենիքներն են Հայաստանը եւ ՂԱՐԱԲԱՂԸ: Այս ԿՈՐԾԱՆԱՐԱՐ գյուտի հեղինակն է լիբանանահայ ԱՐԾԻՒ թերթը – շատ հավանաբար նրա խմբագիր Վարուժան արք. Հերկելյանը, իսկ կուտը կուլ է տվել ՀՅԴ Լիբանանի երիտասարդական միության ՌԱԶՄԻԿ թերթի խմբագրությունը:
Շատ ճիշտ է այն նկատումը, թե գաղափարների այս խառնաշփոթի հստակեցումը ՀՈՒՅԺ ԾԱՆՐ ԱՇԽԱՏԱՆՔ Է: Մեր մտավորականությունը ինչով ասես զբաղվում է, քան այս հույժ կարեւոր հարցով:
Ողջունում եմ մանավանդ հոդվածի հետգրությունը, որն ունի վիթխարի նշանակություն. բոլոր ախմախները, իշու համառությամբ առանձնացնում են Հայաստանն ու Արցախը: Սա իրականում, ազգի պառակտման քաղաքականություն է տեղեկատվական-հոգեբանական ոլորտներում:
Մի խոսքովՙ շատ բան կա ասելու: Ամեն դեպքում, լավ արեցիք, որ այս հարցը արծարծեցիք:
