«Հայաստանյան մամուլը բացի քլնգելուց ու բանսարկելուց ուրիշ բան չգիտի», վերջերս ասում էր հին ծանոթներիցս մեկը, որ տարբեր տարիներ աշխատել է պետական համակարգում եւ հիմա էլ նոր կառավարության կազմությանն է սպասումՙ մի տեղ աշխատանքի տեղավորվելու համար: «Տես, ասում է նա, հիմա որ Հովիկը (Աբրահամյան) նշանակվեց (վարչապետ), լրագրողները ի՞նչ են անելու մարդունՙ գզգզելու են, մինչեւ որ մի քանիսին մի բան տաՙ հանգստանան»:
Հարկ չեմ համարում հին ծանոթիս բացատրելու կամ, գոնե, հիշեցնելու Շահան Շահնուրի խոսքըՙ «Թշվառութեան բերանէն միշտ գէշ հոտ կուգայ»: Եվ մեր մամուլը, տպագիր թե համացանցային, թշվառ վիճակի մեջ է եւ, հետեւաբար, վերապրելու իր պայքարում հետեւելու է նաեւ «խփիր, որ ստանաս» մարտավարությանը:
Բայց ամեն հետեւանքի պատճա՛ռն է կարեւորը:
Իսկ այս պարագայում պատճառները մեկից ավելի են.- Իսկական շուկայի եւ շուկայական հարաբերությունների չգոյություն, հասարակության չարացածություն, լղոզված եւ պարագայաբար օգտագործվող օրենքներ, անգրագիտություն, արժեհամակարգերի շփոթ: Կա նաեւ մեկ այլ պատճառ, որը թերեւս ամենակարեւորն էՙ քաղաքական փակ համակարգ:
2011-2013 թթ.ին Հայաստանը գազի դիմաց Ռուսաստանին պարտք է կուտակել շուրջ 300 միլիոն դոլար, բայց ազգաբնակչությունը, այսինքն վճարողը, չգիտի այդ մասին: Ամբողջ երկու տարի կառավարությունը դեպի աջՙ դեպի Եվրոպա նշան է տալիս, բայց հանկարծ թեքվում է դեպի ձախՙ դեպի Ռուսաստան, առանց ինչուն եւ ինչպեսը բացատրելու: Պաշտոնանկ է արվում վարչապետը, բայց ասում ենՙ վաղուց էր հրաժարական ներկայացրել: Փնտրում են նոր վարչապետի, պարզվում էՙ նրան փնտրելու բնավ կարիք չկա: Եվ այսպեսՙ շարունակ: Ամեն բանՙ փակ դռների հետեւում, վերեւից ներքեւ, բոլոր մակարդակներում, նույնիսկ ընթացիկ հարցերում:
Հիշեցի Հայաստանում ծառայած եվրոպական երկրներից մեկի դեսպանին, որ Երեւանից գնաց Թել-Ավիվՙ նույն պաշտոնով: Մեկ տարի անց արձակուրդի էր եկել Երեւան: Հանդիպեցինք դարձյալ: «Գիտես, ասաց, Հայաստանում որեւէ հարց մինչեւ վերջ պարզելու-հասկանալու համար պետք է դիմել վարչապետին, նախարարներին: Բարեբախտաբար այստեղ շատ հեշտ էր հանդիպելը: Առավոտյան զանգում ես, կեսօրին ընդունվում վարչապետի կամ նախարարի կողմից: Մինչդեռ Իսրայելում շատ դժվար է որեւէ նախարարի հետ անմիջական ժամադրություն վերցնելը. երբեմն ամիսներ է տեւում, մանավանդ եթե հարցը հրատապ չէ»: Եվ զարմացական հարցիս, թե հապա ինչպես են օտարերկրյա դեսպաններն աշխատում այդ երկրում, հանգիստ պատասխանեց. «Հաճախ իսկի կարիք էլ չկա պետական պաշտոնյաներին հանդիպելու. լուրջ մամուլն այնտեղ ամեն ինչ գրում է»…
Իսկ ի՞նչ պիտի գրի մեր մամուլը, նույնիսկՙ լուրջ մամուլը: Ստիպվածՙ պիտի… անլրջանա: Քանզի եթե համակարգը փակ է, ապա լայնորեն բացվում է դուռը ենթադրությունների, ամեն տեսակ գուշակությունների առջեւ, նաեւՙ խծբծանքների ու «քլնգումների»:
Մի՛ մեղադրեք մամուլին:
