Մոսկվայի «Սպարտակում» հանդես եկող Արաս Օզբիլիսը հարցազրույց է տվել «Սովետսկի Սպորտի» թղթակցին: Թեեւ Արասը կարողանում է ռուսերեն խոսել, սակայն նախընտրել է հարցազրույց տալ անգլերենով, որպեսզի ոչինչ չշփոթի:
– Ռուսաստանում իսկական ձմեռ է: Կիրակի օրն էլ Ռոստովում, որտեղ «Սպարտակն» անցկացնելու է այս տարվա վերջին հանդիպումը, 1-4 աստիճան ցուրտ է սպասվում: Արաս, հնարավո՞ր է դեկտեմբերին Ռուսաստանում ֆուտբոլ խաղալ:
– Եթե անկեղծ, ապա խաղադաշտերի մեծամասնությունն ահավոր վիճակում է: Սակայն ստիպված ենք խաղալ: Նույնիսկ -5 աստիճանի դեպքում կարելի է ֆուտբոլ խաղալ, թեեւ ցուրտ եղանակը խնդիրներ է ստեղծում: Հատկապես դժվար է փոխարինման դուրս գալ եւ միանգամից խաղի մեջ ներգրավվել: Սակայն ֆուտբոլիստի համար եղանակային անբարենպաստ պայմանները չպետք է խոչընդոտ լինեն:
– «Վոլգայի» հետ խաղում առատ ձյուն էր տեղում: Վիճակվե՞լ է ավելի վատ պայմաններում խաղալ:
– Այո, 3 տարի առաջ «Այաքսի» կազմում Մոսկվայում խաղացել եմ «Սպարտակի» դեմ Եվրոպայի լիգայում: Դա փետրվարին էր եւ ավելի ցուրտ եղանակ էր:
– Թիմի գլխավոր մարզիչը խոստացել է մի քանի օր հանգիստ տրամադրել, եթե «Ռոստովի» հետ հաջող խաղաք:
– Չէի հրաժարվի մի քանի օրվա հանգստից, քանի որ ամռանը գրեթե արձակուրդ չունեցա: Միայն 10 օր եմ հանգստացել: Այդ ժամկետն իմ օրգանիզմին բավարար չէ:
– Ուրեմն ամեն ինչ կանե՞ք հաղթելու համար:
– Իհարկե: Հարցը միայն հանգստյան օրերը չեն: Այդ խաղը շատ կարեւոր է մրցաշարային առումով: Հետո նոր կարելի է մտածել հանգստի մասին:
– Ի դեպ, որտե՞ղ ես անցկացնելու արձակուրդդ:
– Սկզբում կմեկնեմ Ամստերդամ: Այնտեղ է իմ տունը, ընտանիքս: Հետո բոլորովս կուղեւորվենք Դոմինիկյան Հանրապետություն, որտեղ էլ կդիմավորենք Նոր տարին:
– Քեզ բախտ է վիճակվել բնակվել մի քանի երկրներում: Դու ծնվել ես Թուրքիայում: Օրինակ, ինչպե՞ս են այնտեղ դիմավորում Նոր տարին:
– Գաղափար չունեմ, քանի որ միայն մեկ տարի եմ ապրել Թուրքիայում: Իսկ ամենահիշարժանը 2000-ին Գերմանիայում տեղի ունեցած տոնակատարությունն էր, որը տպավորվել է: Այն ժամանակ ես 10 տարեկան էի եւ մենք ընտանիքով Գերմանիայում էինք:
– Մանկության տարիներին հավատո՞ւմ էիր Ձմեռ պապին:
– Իսկ նա ո՞վ է: Նրա մասին չեմ լսել: Երեւի դա մեր Սանտա Կլաուսն է: Փոքր տարիքում հավատում էի նրա գոյությանը:
– Ո՞ր երկիրն ես համարում քո հայրենիքը:
– Իհարկե, Հայաստանը:
– Սակայն մինչեւ հավաքական հրավիրվելը երբեք չէիր եղել Հայաստանում:
– Այո: Իմ հարազատները սփռված են ողջ աշխարհով մեկ: Ընտանիքս բնակվում է Հոլանդիայում: Գուցե ցանկանում էի Հայաստան այցելել, սակայն չէր ստացվում:
– Քո մասին գրում էին, որ սկզբում համաձայնվել ես հանդես գալ Հոլանդիայի հավաքականում: Եվ միայն հետագայում ես որոշել խաղալ Հայաստանի ընտրանիում:
– Ինձ հրավիրել էին Հոլանդիայի երիտասարդական հավաքական: Այդ ժամանակ «Այաքսի» կազմում ուսումնամարզական հավաքի էի մեկնել ԱՄՆ: Որոշեցի չմեկնել Հոլանդիայի հավաքական, այլ սրտիս խորքում հասկացա, որ ցանկանում եմ պաշտպանել Հայաստանի պատիվը:
