Հորդառատ անձրեւից ու ճղակոտոր կարկուտից հետո ծառը վերընձյուղվելու ճիգեր է գործադրում: Բնության օրենքն է, արմատից կտրվել չի ուզում ծառն ու մտածում է մայր հողը սնելու մասին: Բայց նախ հողը պետք է բավարար պարարտանյութ տա իրեն, որ վշտատեր ծառն էլ դեպի երկինք ձգվելու փորձ անի: 44-օրյա պատերազմում զոհված Մխիթար Գալեյանի ծնողները մոտ ժամանակներս նորից ծնող կդառնան: Վշտի, ցավի մորմոքը սրտին պահ տալով՝ Գալեյան ամուսինները նոր գարուն են ուզում պարգեւել իմ ու քո հայրենիքին, որ ոչ միայն իրենք, այլ նաեւ բոլորս ապրենք: Գալեյանների նման մարդիկ են հերոսները, որ ճղակոտոր ծառի նման նոր շյուղեր են ուզում արձակել: Մայր հողը սակայն, այսինքն՝ մենք ու մեր բարոյազուրկ հասարակությունը, չի սնում այնպես, որ Գարիկ ու Աստղիկ Գալեյանի նման մարդիկ իրենց միայանակ չզգան, այնինչ՝ բոլորիս աջակցությունը որպես հովանի պետք է լինի իրենց թիկունքին: Քննչական կոմիտեն պատերազմում զոհված Մխիթարի հորը՝ Գարիկին, մի ամբողջ օր փակի տակ է պահել, այժմ էլ նրա հորեղբայրն է ձերբակալված: Թե իրականում ի՞նչ է եղել, ո՞ւմ ինչ է ասել Գարիկ Գալեյանը, ո՞ւմ է վիրավորել, բնավ կարեւոր չէ: Որեւէ մեկին չի սպանել, չի թալանել, դանակը չի հանել ու չի սպառնացել. մարդն իր ազնիվ ու արդարացի բողոքն է բարձրացնում: Նրա հետ մեկտեղ հարյուրավոր ծնողներ, որ ցանկանում են իմանալ՝ ինչո՞ւ ու ի՞նչ հանգամանքներում են զոհվել իրենց տղաները: Հասկանո՞ւմ եք՝ մարդն իր ամենաթանկին է տվել մեր երկրին, մայր հողին, իսկ ինչ-ինչ չինովնիկներ համարձակվում են զոհվածի հորը ձերբակալելու ստորագույն որոշում կայացնել:
Գալեյանին ձերբակալելու որոշումը ստորագրած քննիչը, հետաքրքիր է, ի՞նչ խղճով է գիշերը գլուխը բարձին դրել: Եթե երեխա ունի, ապա մի պահ մտածե՞լ է, թե քանի՞ օր կարող է առանց նրա ապրել:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
