Նման նախաձեռնությամբ, որքան հայտնի է ինձ, նախապես հանդես էր գալիս միայն ՀԲԸՄիության «AGBU» ամսագիրը, շնորհիվ միջազգային արհեստավարժ լրագրող Դավիթ Զենյանի եւ, անշուշտ, ՀԲԸՄիության նախագահ՝ երջանկահիշատակ Լուիզ Մանուկյան-Սիմոնի: Զենյանն այցելում էր Սփյուռքի զանազան գաղութներ, հանդիպում տեղի երեւելի դեմքերի հետ ու լրագրողական զանազան ժանրերով ու լուսանկարներով ներկայացնում տվյալ գաղութի կյանքը, ազգային-եկեղեցական-կրթական հաստատությունները, կազմակերպությունների գործունեությունը, խնդիրները, ինչ-որ չափով՝ նաեւ պատմությունը, բնականաբար ավելի մեծ տեղ տալով Բարեգործականին:
Հիմա, քանի տարի արդեն, նույն առաքելությունը իրականացնում է Չեխիայի մայրաքաղաք Պրահայում արդեն 25 տարի անխափան գործող «Օրեր» ամսագիրը՝ Հակոբ Ասատրյանի խմբագրությամբ եւ տիկնոջ՝ Աննա Կարապետյանի աշխատակցությամբ: Այն տարբերությամբ միայն, որ եթե «AGBU» հանդեսի նյութերի աշխարհագրությունը ընդարձակ էր, ապա «Օրերի» ընդգրկումն ամփոփվում է Եվրոպայով, մասնավորաբար այդ ցամաքամասի կենտրոնական շրջանի երկրներով: (Վերջապես ֆինանսական հնարավորություններն են թելադրում շատ բան): Թեեւ «Օրերը», Եվրոպայի սահմաններից դուրս գալովերբեմն չի զլանում իր լուսարձակը ուղղել այլ երկրներ, ինչպես՝ Երուսաղեմ եւ ի մասնավորի՝ Հայաստան:
Մեծ է տարբերությունը երկուսի միջեւ՝ բովանդակային մոտեցման առումով նաեւ: «Օրերը» շատ ավելի մանրամասն ու խորքային ընդգրկումով է ներկայացնում տվյալ համայնքը, գործող անձերը, խնդիրները, ինչը մանավանդ նորակազմ համայնքների պարագայում տեղեկատվական սկզբնաղբյուրի դեր է կատարում, ցույց տալիս նրանց ներուժը ապագայի հաշվին եւ, ամենակարեւորը, կազմակերպելով համայնքի կյանքը, նրան շաղկապված պահելով Մայր հայրենիքի, ազգային արժեքների, հայազգի նշանավոր արվեստագետների հետ:
Այդպիսի հագեցած համար է հանդիսանում «Օրերի» վերջին՝ 99-րդը՝ գերմանահայությանը նվիրվածը, որը, միաժամանակ, էջերի թվով մրցանիշ է հաստատում մեր մամուլի պատմության մեջ՝ 162 էջ, այն էլ՝ թեմայի շարունակելիության խոստումով:
Միայն մամուլի մարդիկ կարող են պատկերացնել ու գնահատել այն տաժանելի աշխատանքը, որը կատարել եւ կատարում է Ասատրյան-Կարապետյան ամոլը: Խորը հարգանքի արժանի ձեռնարկում, որը մնայուն արժեք է ներկայացնում եւ գրեթե համապարփակ ներկայացնում գերմանահայ համայնքի, նրա գործող դեմքերի, ներուժի, մայր հայրենիքին ու հայությանը նրա ներկա եւ ապագա շահերի ու կարիքների ապահովման գործում:
Մեզ մնում է շնորհավորել ու երախտագիտություն հայտնել «Օրերի» խմբագրությանը եւ բոլոր նրանց, ովքեր բովանդակային ու նյութական առումով նպաստել են այս եւ նախորդ համարների լույսընծայմանը, նաեւ շարունակելու են նպաստել:
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
