Սեպտեմբերի 13-ի մեկօրյա պատերազմից հետո ուղիղ երկու ամիս է անցել, իսկ «Եռաբլուրի» բարձունքում կամ Հայաստանի տարբեր այլ համայնքների գերեզմանոցներում շարունակվում են փոսեր փորվել: Ցավալիորեն, մինչեւ այս պահը դեռ անհողաթումբ դիակներ էլ ունենք, որ, հակառակորդի ուղիղ նշանառության տակ լինելով, հուղարկավորման են սպասում: 44-օրյա պատերազմից ու եռակողմ հայտարարությունից երկու տարի անց, փաստացի, պատերազմը չի ավարտվել: Բաքվում պահվող հայ ռազմագերիների թիվը սեպտեմբերի 13-ից հետո ավելացել է մի քանի տասնյակով, Ադրբեջանի դիրքերը Հայաստանի սուվերեն տարածքներում է՛լ ավելի են ամրապնդվել ու ավելացել: Այդ մասին անձամբ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւն է հայտարարում՝ ասելով, թե սեպտեմբերի 13-ից հետո իրենք դիտարկում են Կապանն ու Գորիսը, դե իսկ Սեւանն իրենց աչքի տակ է: Հայաստանի գլխին կախված աղետն ասես վերջ չունի, իսկ իշխանությունները, որ «խաղաղության պայմանագրի» կյանքի կոչման ջատագովն են, հասարակությանը փորձում են գաղափար ներարկել, թե պայմանագրի վավերացումից հետո ամեն բան տեղը կընկնի: Հակառակորդի ախորժակը, պարզից էլ պարզ է, խաղաղության պայմանագրով չի փակվելու, ավելին, այսպես կոչված, «Զանգեզուրի միջանցքին» հասնելու համար Ադրբեջանը ոչնչի առաջ կանգ չի առնելու: Այս ամենը զարմանալիորեն կամ ցավոք սրտի, իշխանությունները որեւէ կերպ չեն ուզում հասկանալ, ընկալել:
Մինչեւ Ադրբեջանը հենց Հայաստանի տարածքից շարունակում է դիտարկել ՀՀ խոշոր քաղաքները, վերազինել իր բանակը, Երեւանի քաղաքապետը մտահոգվում է՝ ինչպես բեռնատար ավտոմեքենաների՝ արդեն մաշված անիվները բանակին հասցնել՝ բնագծերում շինաշխատանքներ իրականացնելու համար: Մաշված անվադողերով սահմանը կահավորելու երեւույթն, իհարկե, նոր չէ, բայց ավերիչ պատերազմից հետո հայրենի իշխանությունները ոչ թե աշխատավարձի բարձրացման ու պարգեւավճարների համար պետք է մտածեր, այլ մտահոգվեր, որ սեպտեմբերի 13-ին հակառակորդը, ըստ տարբեր տեղեկությունների, ՀՀ-ում ավելի քան 50 դիրք չվերցներ:
Պաշտպանության նախարար Սուրեն Պապիկյանը, ում նշանակման օրվանից ի վեր Հայաստանը մի քանի տասնյակ հազար քառակուսի կիլոմետր տարածք է կորցրել, իշխող «Քաղաքացիական պայմանագրի» համագումարին է մասնակցում, լուսանկարվում իր «երկրպագուների» հետ ու շարունակում ակտիվ քաղաքական գործունեություն ծավալել:
Պապիկյանը, հուսանք, գոնե տեղյակ է, որ սեպտեմբերի 13-ին՝ Ադրբեջանի կողմից ՀՀ սուվերեն տարածքների հարձակման օրը, զինվորների մի մասը հանգիստ քնած է եղել: «Ազգ»ի տեղեկություններով՝ Սոթքի զորամասի զինվորները թիրախավորման պահին քնած են եղել ու կիսամերկ վիճակում փորձել այս ու այն կողմ փախչել՝ թափվող մահվանից փրկվելու հույսով: Եվ, փաստորեն, ԶՈւ-ում թիվ մեկ հրաման տրված չի եղել, երբ դրա նախորդ օրն ու հենց նույն օրը ՀՀ իշխանության տարբեր ներկայացուցիչներ աղաղկում էին, թե առաջիկա հարձակումը սարերի հետեւում չէ:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
