Օտարազգիների հետ ամուսնությունը կարելի է դիտարկել որպես ժամանակի մարտահրավեր, հատկապես երբ խոսքը վերաբերում է փոքր ազգերին, որոնք ունեն ազգապահպանման խնդիր:
Եթե նախկինում խառնամուսնություններին նպաստում էին բազմակի ճամփորդությունները, օտար երկրներում կեցությունը, ապա ներկայումս, համացանցի զարգացմանը զուգընթաց, առաջ են եկել օնլայն ծանոթություններն ամենատարբեր ազգերի անհատների միջեւ, որոնք էլ օֆֆլայն իրականությունում կարող են ավարտվել մինչեւ իսկ ամուսնությամբ:
Հայաստանյան իրականության մեջ քիչ չեն դեպքերը, երբ հայերն ամուսնանում են եվրոպացի, ասիացի, ինչու ոչ նաեւ աֆրիկացիների հետ: Ի՞նչն է նպաստում նման ամուսնություններին ու ի՞նչ դժվարությունների են հանդիպում հայերն իրենց այլազգի կողակցի ընտանիքներում:
Մեզ հետ զրույցում Արփի Սահակյանը նշեց. «Այլազգիի հետ ամուսնությանն առաջին հերթին նպաստեց ազատ ու հանգիստ ապրելու ձգտումը, ինձ միշտ էլ այլազգու կողքին եմ պատկերացրել: Հիմնական դժվարությունները մշակութային ու խոհանոցային տարբերություններն են եղել, որոնք էլ հեշտ հաղթահարելի էին»: Շուտով Արփին կկրի իսպանացի ամուսնու ազգանունը՝ Ռոդրիգեզ:
Նման ամուսնություններին նպաստում է նաեւ օտար լեզուների իմացությունը, որն այսօր պահանջված է երիտասարդների շրջանում: Լուսինե Պողոսյանը, որը ամուսնացած է իտալացու հետ, պահպանել է իր հայկական ազգանունը: Իր եւ ամուսնու՝ Անդրեա Ֆրանչեսկինիի շփումը եղել է անգլերենով, իսկ նախքան իտալերենին տիրապետելը Լուսինեի համար դժվարություն է եղել շփումը տեղացիների հետ:
Խոսելով իր ընտրության մասին՝ Լուսինեն նշեց. «Լեզվական դժվարություններից հետո հաջորդը օտարությունն է: Ընտրել եմ իտալացու՝ հաշվի առնելով իրենց ու հայերի նմանությունները: Բայց անկախ ստացված կամ չստացված կյանքից, ընտանիք կազմելուց ու զավակներ ունենալուց, միեւնույն է՝ այլ երկրում մենք օտար ենք, կյանքը Հայաստանի պես չէ»:
Եթե Արփիի ու Լուսինեի դեպքում կենցաղային ու միջավայրային փոփոխություններին հարմարվելն այդքան էլ դժվար չէր, ապա ամեն բան մի փոքր այլ է, երբ կան նաեւ կրոնական տարբերություններ:
Հասմիկ Պողոսյան-Միշրան, որի ամուսինն ազգությամբ հնդիկ է, ապրում է Դելիում: Խոսելով իր կատարած ընտրության մասին՝ Հասմիկը նշեց. «Ես այդքան էլ չէի հավանում հայ տղաների մտածելակերպը: Որոշել էի՝ կա՛մ չեմ ամուսնանա, կա՛մ էլ ամուսինս կլինի օտարերկրացի»:
Խոսելով բարդությունների մասին՝ Հասմիկն առանձնահատուկ նշեց, որ ամուսնու ընտանիքն ի սկզբանե դեմ էր իրենց միությանը: Գլխավոր պատճառը ազգությունն ու կրոնն էր: Հասմիկն ավելացրեց. «Եվ հետո մեր աստղերը չէին համապատասխանում, իսկ իրենք նախքան ամուսնությունը աստղային հաշվարկներ են անում ու որոշում զույգի համատեղելիությունը»:
Լեզվական խնդիրը հեշտ հաղթահարելի էր, որովհետեւ, ըստ Հասմիկի, սանսկրիտն ու հայերենն ունեն նմանություններ:
Քիչ չեն ամուսնությունները նաեւ մահմեդականների հետ: Անին, ում ամուսինը Սաուդիան Արաբիայի արաբներից է, գոհ է իր կատարած ընտրությունից: «Առաջին անգամ, երբ գնացի Սաուդիան Արաբիա, ինձ օտար էի զգում այնտեղ: Ամեն ինչ փոխվեց, երբ ամուսնուս ծնողներն ասացին, որ իրենց տղայի ընտրությունն եմ, ուրեմն իրենց դուստրն եմ»,- պատմում է Անին: Նա կրում է ամուսնու ազգանունը եւ տանից դուրս է գալիս գլխաշորով՝ ի հարգանք ամուսնու եւ նրա կրոնի:
Այսպիսով, եթե խորհրդային շրջանում օտարազգիների ընտրում էին հիմնականում տղամարդիկ, որոնք իրենց զինվորական ծառայությունն իրականացնում էին ամենատարբեր երկրներում, ապա հետխորհրդային շրջանում կանայք այս հարցում ավելի նախաձեռնող են:
ԱՆՈՒՇ ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ
