«Հայաստանի Հանրապետությունն ունի ֆինանսական բոլոր հնարավորությունները՝ ձեռք բերելու իրեն անհրաժեշտ պաշտպանական զենք-զինամթերքը»,- օրերս խորհրդարանում նման պնդմամբ հանդես եկավ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը: Ըստ նրա՝ Հայաստանը զենք ձեռք բերելիս «խեղճանում» է այնքանով, որ մեզ հաճախ հրաժարվում են այն վաճառել:
Երկրի թիվ մեկ առաջնորդը, փաստորեն, ի լուր աշխարհի հայտարարում է, թե Հայաստանին, որ միջազգային մի շարք կազմակերպությունների անդամ է, բարեկամ ու ռազմավարական գործընկերներ ունի, բարեկամներն ու գործընկերները չեն օգնում: Փաշինյանի գլուխգովան թիմակիցները, որ այս օրերին, իբրեւ թե, միջազգային տարբեր կառույցների հետ կապ են հաստատում ու ներկայացնում Հայաստանի սահմաններին տիրող իրավիճակը, խորհրդարանում գլուխները կախ լսում են, որ աշխարհը մեզ բոլորիս բանի տեղ չի դնում:
Իհարկե, որեւէ հիմք չկա հավատալու նաեւ Փաշինյանի այն պնդմանը, թե մենք փողի խնդիր չունենք, քանի որ այդ հայտարարությանը մշտապես նախորդել են իշխանականների այն մուննաթները, թե «նախկինների կառուցած դղյակների փոխարեն պետությունն իր զինանոցը կարող էր համալրել»: Բայց եթե զենք գնելու համար ֆինանսի խնդիր չունենք, ապա, հարգելի իշխանավորներ, աչքներդ ինչո՞ւ է «նախկինների» դղյակների վրա, ինչո՞ւ եք նման հայտարարություններ արել: Այս օրերին պաշտոնյաներից մեկը նորից էր գրել, թե «ժամանակն է թալանը զենք-զինամթերքի վերածելու, այլապես մեզ ոչ ոք չի փրկի»: Իրարից անտեղյակ ՔՊ-ականներն ավելի լավ է նախ իրենց առաջնորդի տեքստերի հետ հաշտվեն, մարսեն ու ընկալեն դա, ապա նոր միայն տեսակետ արտահայտեն: Այլապես իրար հետեւից ու մեծագույն խանդավառությամբ իրենք են հերքում սեփական թիմակցի մտքերը:
Զենք գնելու մասին Փաշինյանի արած հայտարարության ամենացավոտ մասն այն է, որ Հայաստանին զենք վաճառող երկրներ չկան կամ հրաժարվում են մեզ այն վաճառել: Իհարկե, կարող է նաեւ այդպիսի բան լինել, բայց եթե մեզ անգամ մեր ռազմավարական, բարեկամ գործընկերները չեն ցանկանում զենք վաճառել, ապա դրա մեղավորը ո՛չ ես եմ, ո՛չ էլ ՀՀ մեկ այլ քաղաքացի: Մեղավորն էլ, պատասխանատուն էլ ապաշնորհ ու բանակցային գործին չտիրապետող իշխանություններն են, առաջին հերթին՝ անձամբ Նիկոլ Փաշինյանը:
Փաշինյանի վերոնշյալ հայտարարությունն, իրականում, աբսուրդի ժանրից է նաեւ այնքանով, որ զենքի վաճառքով զբաղվող անհատներն ու կազմակերպությունները անձամբ են հոգում զենքի վաճառքի, մատակարարման ու, այսպես սասած, այն պատվիրատուին հասցնելու հարցը: Եվ փոխանակ «ավելցուկ տված» գումարը արդյունաբերության վրա գեներացնելու կամ ռազմական նշանակության գործարարններ կառուցելու մասին մտածեն, հեռահար նպատակներ դնեն ու դրանք կյանքի կոչեն, ՔՊ-ականներն ու իրենց լիդերը Ազգային ժողովի ամբիոնից իմաստազուրկ, պարապ հայտարարություններ են անում:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
