Նստավայրը ոչ թե Բաքու, այլ Երեւան… առայժմ

Ադրբեջանական լրատվամիջոցների՝ հայաստանյան իրադարձությունների անդրադարձն ու արձագանքը լիարժեք արտացոլում են ՀՀ իշխանությունների ճշմարտացի նկարագիրը, նրանց իրական նպատակներն ու ծրագրերը:

Ուղղակի առնվազն մեկ շաբաթ, եթե ամեն օր հետեւեք ադրբեջանական մամուլին ու կտեսնեք, թե ի՜նչ գորովանքով է թշնամին մեջբերում Հայաստանի բարձրագույն պաշտոնյաների հայտարարությունները, ի՜նչ վերաբերմունք ունի նրանց նկատմամբ:

Ադրբեջանական մամուլը Հայաստանի իշխանության քաղաքական դիմագիծն է:
Եթե մի պահ մոռանանք, թե ում են մեջբերում ադրբեջանական պարբերականները, այնպիսի տպավորություն է, ասես լուսաբանում են Ադրբեջանի իշխանությունների ասուլիսները, հայտարարություններն ու հանդիպումները՝ ծայրից ծայր ադրբեջանամետ դիրքորոշումներ:
Ադրբեջանն ու Թուրքիան ամենագունավոր երազում անգամ չէին պատկերացնի, որ մի օր Հայաստանի նման այսքան բարեկամ «թշնամի» կունենան:

Մի կողմից ՀՀ ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանն է հայ լրագրողների վրա բարկանում, թե՝ 8-րդ անգամ եմ ասում՝ Հայաստանը ճանաչում է  Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը՝ Լեռնային Ղարաբաղն էլ մեջը: Մյուս կողմից ՀՀ նախագահ Վահագն Խաչատուրյանն է իրեն բնորոշ,  աչքերը հայ լրագրողների վրա կլորացնելով՝ ասում. «Արցախի պետական ինստիտուտները Հայաստանում գործում են ի՞նչ անեն»:

10 րոպե չանցած Ալեն Սիմոնյանը հաջորդ հայտարարությունն է անում. «Կգա ժամանակ, երբ հայերն ու ադրբեջանցիները ստիպված կլինեն իրար կողքի ապրել: Մենք հուսով ենք եւ ամեն ինչ կանենք դրա համար: Հայերն ու ադրբեջանցիները պետք է առեւտուր անեն, ես չեմ բացառում, որ որոշ մարդիկ վերադառնան իրենց տները Ադրբեջանի տարածքում, չեմ բացառում, որ որոշ ժամանակ անց ադրբեջանցիները գան եւ հաստատվեն այստեղ»:

7 րոպե անց Վահագն Խաչատուրյանը հանում է «տուզը», թե՝ Հայաստանի Հանրապետությունը Արցախը Ադրբեջանի մաս ճանաչել է դեռ 1991 թվականին:

5 րոպե հետո Ալեն Սիմոնյանն է ցնցող հայտարություն անում. «Ցանկության դեպքում կարելի է գալիք 15 օրվա ընթացքում խաղաղության պայմանագիրը կնքել, եթե Ադրբեջանի իշխանությունն իրոք քաղաքական կամք դրսեւորի: Կարելի է ասել, որ սկզբունքային գրեթե բոլոր հարցերի շուրջ եկել ենք համաձայնության: Չեմ ուզում հավելյալ մանրամասներ  ասել ու դրանով վնասել գործընթացին»:

Ադրբեջանական լրատվամիջոցները ոգեւորված, ցնծության մեջ ցնցում են համացանցը: Չեն հասցնում հայ պաշտոնյաների՝ մեկը մյուսից «շոկոլադ» հայտարարություններն ու դիրքորոշումները հրապարակել:

Աղդամն իր հայրնիքը համարող ու այնտեղից նռերը ձեռքին՝ լայնաժպիտ նկարներ հրապարակող Ալեն Սիմոնյանը համարյա բղավում է հայ լրագրողների վրա, թե Հայաստանի համար Լեռնային Ղարաբաղի հարց գոյություն չունի: Հայաստանը ճանաչում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը՝ Լեռնային Ղարաբաղն էլ մեջը, թե հայերն ու ադրբեջանցիներն ապրելու են կողք կողքի, իրար հետ առեւտուր են անելու:
Նրա՝ հատկապես այս հայտարարություններն ադրբեջանական լրատվամիջոցները մի ամբողջ օր պահեցին լրահոսի կիզակետում, դարձրին ամենաընթերցվածը, «լայք» ու «սրտիկ»  հավաքածը:

Ադրբեջանական մամուլի թոփ հորիզոնականի «ամենապատվավոր» տեղում հայտնված ՀՀ նախագահն ու ԱԺ նախագահը հանգիստ խղճով տուն գնացին: Հաջորդ օրը Արցախի Անվտանգության խորհրդի նախկին քարտուղար Սամվել Բաբայանը հայտարարեց, թե ինքը Փաշինյանին առաջարկել է ստեղծել   Արցախի հարցերով զբաղվող հատուկ ծրագրերի վարչություն, սակայն նա չի համաձայնել:

Այս հայտարարությունը նույն վայրկյանին հայտնվեց ադրբեջանական մամուլի կիզակետում՝ ընդգծվելով կարմիր գույնով: Իսկ ավելի վաղ՝ Փաշինյանի ասուլիսի օրը, հարեւան երկրում մեզնից արագ էին տեղադրում Բաղրամյան 26-ից հնչող ադրբեջանամետ հայտարարությունները: Բառը դեռ Փաշինյանի բերանից դուրս չեկած՝ ադրբեջանական Report-ը, APԸ-ն, interfax-ը  հրապարակում էին նրա ասածները: Այնպիսի տպավրություն էր, կարծես սահմանի այն կողմում տեքստերը նախապես ձեռքների տակ ունեին:

Եվ ոչ մի տեղ չհրապարակվեց «Հայաստանի Հանրապետություն» անունը: Առօրյա լուրերում էլ չեն հրապարակում: Մեզ վերաբերող լրահոսում  նշվում է միայն «Հայաստան» անունը, «Հայաստանի Հանրապետություն»՝ երբեք:

Ադրբեջանական լրատվամիջոցներն առանց ջանք գործադրելու, ասես հատուկ կերպով ցուցադրում են, ապացուցում, թե՝ հայեր, տեսեք՝ որքան ադրբեջանամետ են ձեր իշխանությունների քաղաքականությունը, դիրքորոշումը, վարքագիծը, պահվածքը, հայտարարությունները: Վերեւ թռնեք, ներքեւ իջնեք՝ սա է իրականությունը: Ընդունեք, որ ձեր իշխանությունները մե՛ր շահերն են պաշտպանում, մե՛զ են ենթարկվում, մեզնից են խաղաղություն մուրում՝ զիջումների, զոհերի, նվաստացումների գնով: Նրանք մեզնից մեկն են ու համաձայն  են դրան,  ծառայում են մեզ, պարզապես նրանց նստավայրը ոչ թե Բաքուն է, այլ Երեւանը: Առայժմ… Երեւանը:

ՆԱԻՐ ՅԱՆ