Խորվաթական croatiaweek անգլերեն կայքէջը հրատարակել է «Խորվաթիան տուն դարձնելով. ծանոթացե՛ք տաղանդավոր խեցեգործ Ալինա Գիշյանի հետ» հոդվածը: Հինգ տարի առաջ Հայաստանից Խորվաթիա տեղափոխված Ալինան ապրում է Դուգա Ռեսայում, խորվաթ ամուսնու՝ Տոմիսլավի հետ: «Ես սիրահարված եմ խորվաթական բնությանը: Պաշտում եմ Ադրիատիկ ծովի կապույտն ու փիրուզագույնը: Այս գույները կարող եք տեսնել իմ աշխատանքներում»,- ասում է Ալինան, որը ծնվել է հայ վաստակավոր խեցեգործների ընտանիքում: Անցած տասնվեց տարվա ընթացքում նա մեծ փորձ է կուտակել եւ զարգացրել խեցեգործության սեփական ոճը: Այժմ Ալինայի գործերը կարելի է տեսնել բազմաթիվ ցուցահանդեսներում, պատկերասրահներում եւ տոնավաճառներում:
«Այս տարի ես մասնակցել եմ երկու ցուցահանդեսի Զագրեբում եւ արվեստի տոնավաճառի՝ Դուբայում»,- ասում է Ալինան, որը վաճառում է իր աշխատանքներն առցանց եւ ցուցահանդեսներում: Նա ասում է, որ շատ նմանություններ է տեսնում խորվաթների եւ հայերի միջեւ, եւ դա նրան Խորվաթիայում երկրորդ տան զգացողություն է տալիս: Ամենագրավիչ նմանությունը նա տեսնում է հին խորվաթերեն գրի՝ գլագոլիցայի եւ հայերեն այբուբենի միջեւ: «Կա վարկած, որ գլագոլիցան ստեղծվել է հայկական լեռնաշխարհում, բացի այդ, տառերից մի քանիսը գրեթե նույնն են: Ի տարբերություն հայկական տառերի, գլագոլիցան երբեք չի պատկերվել զարդանախշերով, եւ սա ինձ գաղափար տվեց լրացնել այդ «բացը»,- ասում է Ալինա Գիշյանը: Նա ափսոսում է, որ խորվաթներն անցել են լատինական այբուբենի՝ համարելով, որ, այդպիսով, նրանք կորցրել են իրենց ինքնության մի մասը: Նա զարգացնում է իր գաղափարը՝ ստեղծելով գլագոլիցայով թռչնագրեր: «Այժմ ես ուզում եմ ավելի շատ աշխատել եւ մինչեւ տարեվերջ ավարտել բոլոր տառերը, որից հետո կցանկանայի կազմակերպել իմ առաջին անհատական ցուցահանդեսը: Ես կցանկանայի խորվաթներին ցույց տալ, թե ի՛նչ զարդ ունեն իրենք եւ թե ինչպես կարելի է երկու մշակույթներն այդքան գեղեցիկ եւ սահուն կերպով միավորել խեցեգործական արվեստում: Ես պաշտում եմ այս ուղղությունը եւ զգում եմ, որ մի մեծ բան եմ անում, որի շնորհիվ մեր երկու ժողովուրդներն ավելի կմերձենան»,- ասում է Ալինա Գիշյանը:
Ալինան սիրում է իր նոր տունը, բայց կան որոշ բաներ, որոնք նա դեռ կարոտում է: «Ես կարոտում եմ ընտանիքս, մեր պատմական հնավայրերն ու լեռները, ինչպես նաեւ լավաշը եւ հայկական ծիրանը»,- եզրափակում է Ալինան:
Ա. Բ.
