Վաղուց չէի եղել Խանջյան, Սայաթ-Նովա, Ալեք Մանուկյան փողոցների այն հատվածում, որտեղ գտնվում է Թեքեյան կենտրոնը, այսինքնՙ երբեմնի Օղակաձեւ զբոսայգու կանաչ մնացած վերջին տարածքում, որն արդեն կանաչ չէ. ինչ-որ մի Խեչո եկել-նստել է այնտեղ եւ իր «մոտ» է հրավիրում շաուրմա սիրողներին, իսկ նրան կիպ կպած տարածքը, հենց մայթեզրին, արդեն գոտեւորվել է չարագուշակ «Ավելի բարեկարգ Երեւան» պաստառաշարով, որի հետեւում բանվորները արագ-արագ երկաթյա սյուներ են տնկում մեկ այլ Խեչոյի կամ կողքին արդեն գործող լայնատարած «Ֆլագման» սրճարանի ծովակալի պատվերով: Սա հենց այն վայրն է, որտեղ ժամանակին փորձում էինք մայրաքաղաքի հաջորդական քաղաքապետերից արտոնություն կորզել արեւմտահայ վերջին եւ սփյուռքահայ առաջին բանաստեղծիՙ Վահան Թեքեյանի արձանը տեղադրելու համար, բայց ի զուր. ոչ մի քաղաքագլուխ չուզեց, որ Վահան Թեքեյանն ու դիմացի մայթին գլուխն ափերի մեջ առած Եղիշե Չարենցը իրար հետ խոսեն. հանճարների զրույցից «քյար» չկա…
Անշուշտ խոսքս չի վերաբերում Վանո Սիրադեղյան քաղաքապետին: Այդ հարցով նրան չէի դիմել բնավ, բայց հետը խնդիր ունեցել էի: Բանն այն էր, որ Երեւանը ղեկավարելու կոչված յուրաքանչյուր պաշտոնյա, այդ թվում նաեւ Սիրադեղյանը, պաշտոնավարության առաջին իսկ օրը «ուժը կորցրած» էր ճանաչում իր նախորդների վավերացրած հողահատկացումները: Իսկ Վանոն ամենախիստն էր այդ հարցում, եւ իրավունք ուներ- մինչեւ իր իշխանությունը, եւ իրենից հետո էլ, հատկապես «պետական գողերի» կողմից այնպես էր թալանվել մայրաքաղաքը, որ ամուր ձեռք էր պետք, որը նա հաստա՛տ ուներ, իսկ Երեւանն այդ օրերին (1996-1998 թթ.) կատակով կոչվում էր «ԵրեՎանո»… Ինչեւէ: Թեքեյան կենտրոնը, որն այդ ժամանակ սփյուռքահայ մեր բարերարների նվիրատվությունների միջոցով վերակառուցվում էր մեծ թափով, հայտնվել էր Սիրադեղյանի «սեւ ցուցակում»: Գնացի մոտըՙ խնդիրը հասկանալու: Նա երկուՙ շատ խիստ պայման դրեց առաջս, երկուսն էլՙ սրտիս մոտիկ. շենքը արտաքնապես պետք է հարազատ մնա նախկին «Կռունկ» ճաշարանին, որտեղ ինքը եւ մենք անցկացրել էինք մեր երիտասարդության շատ պահեր, եւ երկրորդՙ Թեքեյան կենտրոնը բնավ պետք չէ դառնա սննդի օբյեկտ: Երկուսն էլ ընդունելի պայմաններ: Եվ մեկ տարի անց, 1997 թ.ին, քաղաքապետ Վանո Սիրադեղյանն անձամբ եկավ շենքի բացմանը եւ մրցանակ էլ շնորհեց տարվա լավագույն վերակառուցման համար:
Հիմա չգիտեմՙ արդեն շուրջ 18 տարուց ի վեր վտարանդի դարձած նախկին քաղաքապետը երբեւիցե եկե՞լ է Երեւան, այցելե՞լ է իր եւ մեր բոլորի ամենասիրած վայրերից Օղակաձեւ զբոսայգի, որտեղ հիմա արդեն զբոսնելու որեւէ տեղ չի մնացել: Բետոն, երկաթ, քար, սալիկ եւ ասֆալտ է ամեն կողմ, խժռել են բոլոր կանաչ տարածքները, իսկ այստեղ-այնտեղ մնացած ծառերը կանգնած են զարմացածՙ չգիտեն ինչո՞ւ են կանգուն մնացել, դեռ: Բայց ամենազարմացածըՙ սրճարանների եւ սննդի օբյեկտների արանքում մնացած Արմեն Տիգրանյանն է, արձանը նկատի ունեմ: Այգի կոչվածի երկայնքով ու լայնքով իրար հրմշտկում են, սկսած «Ֆլագմանից» եւ «Խեչոյի շաուրմայից», «Պալմիրա Բիր հաուս» գարեջրատունը (անպայման անգլերենՙ օտարներին ու մեր չտեսներին զարմացնելու համար երեւի), «Մամա-միան», «Բոմբ կլաբը», «Շոու կլաբ» կոչված անճոռնի ապակեկառույցը, «Ֆեշըն կլաբը», Գ. Ծառուկյանի զանգվածեղ SPA կենտրոնը, որը չգիտես անգլերեն ո՛ր բառարանից գտնված Wellhealth (ճիշտը կլիներՙ goodhealth) Center է կոչվում, «Ջրաղացը», ոչ ավել-ոչ պակաս «Էլ Գրեկոն», որն ավելի տափակ է, քան երկարավուն, «Բացատը», «Կարասը», նրա կողքին, դարձյալ «Ավելի բարեկարգ Երեւան» պաստառի հետեւում բարձրացող հսկա շինարարությունը:
Այգի կոչվածի մեկ անկյունում, մայթին մոտիկ, նկատեցի հայտարարությունների դատարկ մնացած մի պաստառ, վրանՙ մանր տառերով մի գրությունՙ «Երեւանի ավագանու ընտրություններ. Քարոզչական անվճար պաստառ», բայց տակը չկար քաղաքապետի այժմյան թեկնածուներից եւ ոչ մեկի նկարը կամ գրությունը: Անվճարը երեւի ոչ ոքի պետք չէ, ո՛չ «ավելի բարեկարգ» Տարոն Մարգարյանին, ո՛չ մեծախոսիկ ու ճարպիկ (կարծեմ ռուսերեն «շուստրի» բառն այստեղ ավելի հարմար է) Նիկոլ Փաշինյանին եւ ոչ էլ ճղճղան Զարուհի Փոստանջյանին: Ամաչո՞ւմ են գուցե հենց ա՛յդ այգում գովազդ տեղադրելուց: Չէ՞ որ նրանց նախընտրական ծրագրերում որեւէ խոստում չկա Երեւանի կանաչ տարածքները չխժռելու, այլե՛ւս չխժռելու մասին:
