Արմեն Ամիրխանյանի ՖԲ էջից,-
Հարիմի ճակատամարտին (1164 թ, Անտիոքի կողմերը, Հալեպի սուլթանության դեմ Մերձավոր Արեւելքի քրիստոնյա պետությունների կոալիցիայի պատերազմի վճռական դրվագն էր) Կիլիկիան դժկամությամբ էր մասնակցում, քանի որ սուլթան Նուր ադ Դինը հայկական իշխանապետության հետ բարեկամություն էր փնտրում, Թորոս իշխանն էլ երախտամոռ մեկը չէր (Նուր ադ Դինը պահել էր իր կրտսեր եղբայրներին, երբ ինքը գերության մեջ էր Բյուզանդիայում, որտեղից փախուստ էր տվել), միայն թե չէր ուզում լքել խաչակիրների հետ դաշինքը։
Փոքրաթիվ ջոկատով ներկայացած հայկական զորախումբը հրահանգ ուներ՝ կենաց ու մահու կռիվ չտալ, եթե տեսնեն խաչակիրների բանը բուրդ է, նահանջեն (այսինքն՝ փախուստի դիմեն) Կիլիկա կամ գերի հանձնվեն։ Խաչակիրները ջախջախվում են, հայերի մի մասն էլ գերի է ընկնում։ Թորոսը բանագնացներ է ուղարկում Նուր ադ Դինի մոտ՝ գերիներին պահանջելու համար, նրանք հրահանգավորված էին՝ եթե սուլթանը շատ համառի՝ պատերազմով սպառնան։ Նուր ադ Դինը, որ, հասկանալի պատճառով, չարացած էր Թորոսի վրա, չի տալիս գերիներին։ Հայկական սպեցնազը (այն ժամանակվա) ներխուժում է սուլթանության տարածք, մեկ տասնյակ գյուղ ասպատակում (աղբյուրները ձեռքիս տակ չեն, հնարավոր է՝ բնակավայրերի թիվը եւ այլ մանրամասներ լավ չեմ հիշում), բնակիչներին էլ քշում Կիլիկիա։
Թորոսը նորից բանագնացներ է ուղարկում Հալեպ, որոնք տեղեկացնում են, որ սուլթանի հազարավոր հպատակներին Թորոսը փակել է մարագներում, որոնք կրակի կտա, եթե հայ ռազմագերիներին չվերադարձնեն։ Նուր ադ Դինն անմիջապես ազատ է արձակում բոլոր գերիներին։
