Ֆիքսենք` այս պահի դրությամբ երեք առավելագույն ձայներ ստացած ընդդիմադիր ուժերը պնդում են, որ ընտրությունների արդյունքները կեղծված են։
Նրանց պնդմանը միանում են նաև մյուս ընդդիմադիր ուժերը, ինչը հիմք է տալիս կարծելու, որ կեղծված ընտրությունները չեն կարող ընդունելի լինել, հետևաբար կեղծված արդյունքներով ստացված մանդատները ևս չեն կարող ընդունելի լինել։
Սա հուշում է առողջ բանականությունը։
Վրաստանի հետ կա անալոգային երկու մոտեցում.
1. Վրաստանում ընդդիմության կողմից մանդատներից հրաժարումը չհանգեցրեց իշխանության փոփոխության, քանի որ իշխանությունը ուներ ամուր հենարան, չուներ իր հաշվեկշռում այնպիսի կորուստներ, որոնք ուներ նախկին նախագահ Միխայիլ Սահակաշվիլին, կամ մեր պարագայում` Նիկոլ Փաշինյանը։ Ուստի քաղաքական խորը ճգնաժամը իրատեսական չէր, հատկապես առանց արտաքին գործուն և ամենօրյա միջամտության, ինչը ևս իրատեսական չէր։
2. Մյուս անալոգը այն է, որ ընդդիմությունը համարեց, որ ընտրությունները կեղծված են, չընդունեց դրանց արդյունքները և չվերցրեց մանդատները, անկախ այն հանգամանքից, որ դրանք փողոցում կապիտալիզացնելու քիչ շանս կար, հաշվի առնելով գործող իշխանությունների ու նախկին իշխանությունների քաղաքական կապիտալի միջև տարբերությունները։
Եթե Սահակաշվիլիի իշխանությունը կոնֆրոնտացիոն էր, երկրին բերեց տարածքային կորուստներ, Ռուսաստանի հետ կոնֆրոնտացիոն հարաբերություններ, և անկանխատեսելի քաղաքական լանդշաֆտ, ապա Բիձինա Իվանիշվիլին բերեց իրավիճակի կայունացման, կանխատեսելի արտաքին քաղաքականության, կոնֆրոնտացիոն հարաբերությունների մեղմացման, ինչը կայունություն է ստեղծել երկրի համար։
Հետևաբար` ինչպիսի՞ն կլինի Հայաստանի ընդդիմադիրների քայլը, դրանից կախված կլինի նրանց քաղաքական ապագան…
Արա Պողոսյան, քաղաքագետ
