Եթե Հոլոքոստի մասին որևէ հրեա պաշտոնյա կամ նույնիսկ պարզապես հրեա, կամ Պոնտոսի հույների ցեղասպանության մասին որևէ հույն արտահայտվեր այնպես, ինչպես Հայոց Ցեղասպանության փաստի մասին արտահայտվում են իշխանական ու մերձիշխանական որոշ թափթփուկներ, ապա անգամ երևակայությամբ է դժվար պատկերացնել, թե նրանց հետ ինչ կլիներ:
Տո անգամ հանրային պարսավանաի չէր հասնի, այլ սեփական ընտանիքը շանսատակ կաներ նահատակների հիշատակի նկատմամբ նման վերաբերմունքը:
Եթե կուզեք իմանալ, թե ինչու՞ է Իսրայելի մոտ ստացվել արդյունավետ պետություն կառուցել, կամ հույներին հաջողվել Թուրքիայի ծովային ու օդային գերակայությունը զսպող պետություն ստեղծել, ապա հենց այս հարցում փնտրեք պատասխանը` նրանք ունեն իրենց հասարակության մեջ այն կետերը, որոնք քննարկելի չեն ու անբեկանելի են անկախ հանգամանքներից:
Իսկ հայերիս համար չկան որևէ գծեր` բարոյական կամ ոչ, որոնց նկատմամբ ունենք միևնույն վերաբերմունքը անկախ օրվա իշխանությունից, կարգավիճակից:
Ժողովրդի մի մաս կա, որ իշխանությունն ինչ հակապետական, հակաբարոյական բան անի կամ ասի, միևնույն է` արդարացնելու է:
Հ. Գ. Երեկ լսում էի շատերի խոսույթը Հայոց Ցեղասպանության մասին, ու սարսափում, որ մենք միևնույն հասարակության անդամներ ենք, մեր նախնիները նույն ցավի ու տառապանքի միջով են անցել…
Արա Պողոսյան, քաղաքագետ
