Նիկոլ Փաշինյանը ասում է, թե 2020 թվականին ՀԱՊԿ-ն էր Հայաստանի անվտանգության երաշխավորը, տեսաք ինչ եղավ:
Հետո շարունակում է, թե հիմա որ դուրս են բերում Հայաստանը «կառափնարան» տանող ճանապարհից, իրենց ասում են՝ «էս ուու՞ր»:
Միամիտ սպառողն էլ նստած լսում է, ու ասում՝ դե հա էլի:
Իրականում, Նիկոլ Փաշինյանն ամենից լավ գիտե, որ ՀԱՊԿ-ը չի եղել Հայաստանի անվտանգության երաշխավոր: Եթե Հայաստանի վարչապետի պաշտոնին հասած մարդը դա չի իմացել, դա չի հասկացել, ուրեմն Հայաստանի հետ աղետը տեղի է ունեցել նրա վարչապետ դառնալու օրը:
Ինքս կարծում եմ, որ շատ լավ է իմացել, որ ՀԱՊԿ-ը Հայաստանի անվտանգության երաշխավոր չէ: Նիկոլ Փաշինյանը հիմա խաղում է պարզապես իր էլեկտորատի չիմացության վրա:
Այդ չիմացությունն է, որ օգնում է կուլ տալ քարոզչությունը, թե 2022 թվականի սեպտեմբերին Ադրբեջանը Հայաստանի վրա էր հարձակվել, իսկ ՀԱՊԿ-ը չմիջամտեց: Որովհետեւ իմացությունը կբերեր պարզ հարցի՝ եթե հարձակում էր Հայաստանի վրա, ինչու՞ չի կատարվել Սահմանադրության պահանջն ու չի հայտարարվել ռազմական դրություն:
Միաժամանակ, էլեկտորատի չիմացությունն է, որ չի առաջացնում հարց՝ ինչու՞ է Հայաստանը 2022 թվականի հոկտեմբերին Երեւանում ՀԱՊԿ գագաթնաժողովի շեմին արտգործնախարարների մակարդակով լիարժեք հավանության արժանացնում Հայաստանին ՀԱՊԿ օժանդակության փաթեթը, իսկ մյուս օրը՝ երբ Փաշինյանը օդանավակայանում դիմավորում է Պուտինին եւ նրա ծառայական մեքենայով մեկնում գագաթննաժողովի վայր, հանկարծ հրաժարվում այդ փաթեթից: Այդ ի՞նչ են խոսել Պուտինն ու Փաշինյանը մեքենայում, որ հասնելով գագաթնաժողովի վայր, Նիկոլ Փաշինյանը հանկարծ հայտարարում է, որ Երեւանին չի բավարարում փաթեթը:
Թե՞ որեւէ մեկը ունի այնքան միամտություն, որ կարծում է, թե մինչ այդ ԱԳ նախարարների մակարդակով լիարժեք համաձայնեցված նույն փաթեթին Միրզոյանը հավանություն էր տվել առանց Նիկոլ Փաշինյանի գիտության:
Ընդհանրապես, երկրների ղեկավարների սեղանին այդպիսի փաստաթղթերը հայտնվում են արդեն լիարժեք, ամեն տառ ու կետ համաձայնեցված, որովհետեւ ղեկավարների սեղանին որպես այդպիսին չեն լինում փաստաթղթերի քննարկումներ, այլ լինում են պարզապես քաղաքական ելույթներ առկա օրակարգի վերաբերյալ:
Էլեկտորատին իհարկե չեն հասցնում այդ ամենը, որովհետեւ դա կարող է առաջացնել հարցեր, իսկ հարցերը առաջացնում են պրոպագանդիստական մանիպուլյացիաների ավելորդ արգելակներ: Մինչդեռ ՀԱՊԿ թեման առայժմ շատ սահուն բերում է քարոզչական որոշակի դիվիդենտներ, ինչու՞ ավելորդ խոչընդոտել մի բանի,, ինչը էլեկտորատը կուլ է տալիս նույնիսկ առանց ջրի:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան
