Գրեթե մեկ ամիս առաջ, կիրակի օրով, լսեցի կենդանի երաժշտության ձայն (հերոս Արթուր Կարապետյանի անվան պուրակում)*, սկզբից մտածեցի` հերոսին նվիրված է: Բայց անակնկալի եկա` աղիողորմ առ երկինք` Հիսուսին հնչած… մուղամից: Էլ ի՜նչ հանգստյան օր (իսկական անհանգիստ), նայում եմ` տեսնեմ ճեփ-ճերմակ վերնաշապիկներով տղամարդիկ, շատ բարձր տրամադրությամբ, տարիքոտ կանայք, անցորդներին ինչ-որ բան բացատրելով Նոր կտակարան են բաժանում (ափսոս, չվերցրեցի)…
Զայրույթս կրկնապատկվեց, երբ հաջորդ կիրակի նույնը կրկնվեց: Չհապաղեցի այս անգամ. հեռվից, զբոսնելով այգում` նայելով-տնտղելով նստարաններին եւ զբոսնող մարդկանց (մի մասը անբռնազբոս բարձրաձայն անիծում էր վարչապետին` «հլը սպասի, հողերը տալու ենք գլխովդ եկող տարի, հերիք եղավ, բոլ եղավ…»)…
Մոտեցա ամենաինքնավստահ եւ բարձր տրամադրությամբ տարբերվող տղամարդուն (պարզ էր` նա էր ղեկավարում): Ներկայացավ` Կարեն: Հարցրեցի` այս ի՞նչ համերգ-միջոցառում է: Ասաց` համերգ չէ, հարգելիս, Աստծո խոսքն ենք փոխանցում մեր ժողովրդին: Ասացի` այսի՞նքն, այգիներո՞ւմ եք փոխանցում. մուղամ երգելով, բուկլետ բաժանելո՞վ: Ապա, շարունակելով հարցախույզը` հարցրեցի. Առաքելական եկեղեցու հետեւորդնե՞ր եք… Ասաց` մենք էլ ծնվել-մեծացել ենք Առաքելական եկեղեցում, բայց դե հիմա… սենց ենք փոխանցում Աստծո խոսքը. պիտի մեր ժողովուրդը իմանա ճշմարտությունը… Հարցրեցի` իսկ որտե՞ղ են գտնվում ձե՛ր եկեղեցիները: Ի պատասխան ասաց` Երեւանում, շատ տեղերում… Սակայն կոնկրետ հասցե չուզեց նշել… Ասացի` պարզ է, դուք խանգարում եք իմ տան մեջ իմ հանգիստ կեցության իրավունքը: Դուք կենդանի երաժշտությամբ քարոզ եք իրականացնում բնակելի շենքերի հենց մեջտեղում գտնվող այգում, ես իմ տանն եմ, եւ հետեւաբար դուք չպետք է իմ հանգիստը խանգարեք: Ապա նորից հարցրեցի` իսկ թույլտվություն ունե՞ք նման միջոցառում անցկացնելու: Ասաց` իհարկե, առանց թույլտվության կլինի՞… Վերջում լայն ժպտալով նա ասաց, որ ինքը կաղոթի իմ եւ իմ ընտանիքի համար:
Հաջորդ աշխատանքային օրը զանգեցի քաղաքապետարան ու հարցրեցի` ինչո՞ւ եք թույլ տալիս բացօթյա նման միջոցառումներ անցկացնել: Աշխատակցուհին շատ զարմացավ, քաղաքավարի հավաստիացրեց, որ հնարավոր չէ նման թույլտվություն, եւ իրենք անպայման կվերահսկեն: Իսկապես, երկու շաբաթ դադար եղավ… Շատ ուրախացա եւ մտածեցի` ամեն ինչ դեռեւս կորած չէ մեր երկրում:
Ավա՜ղ…. Այս կիրակի օրը, անձրեւ-ամպրոպը դադարելուն պես, նորից բերեցին իրենց «ապարատուրան», տեղավորվեցին եւ սկսեցին մուղամային ակցիան…
Ստիպված ահազանգեցի ոստիկանություն (ինչը երբեք ոչ մի պարագայում չեմ արել) եւ խնդրեցի դադարեցնել տալ: Շատ արագ, օպերատիվ կերպով մոտեցան ոստիկանները եւ առժամանակ դադարեց երաժշտությունը, խնդրեցին ինձ մոտենալ, որպեսզի ցույց տան իմ բողոքի հիման վրա քարոզիչների օրինական լինելու վերաբերյալ ներկայացրած Առաքելական եկեղեցուն պատկանելիք փաստաթղթերը: Թերեւս, իմ թերացումն էր, չէի կարող մոտենալ հավաստիանալու համար…. Ինչեւէ…
Այնուամենայնիվ, մուղամականները շարունակեցին իրենց համերգը, այս անգամ ցածրացրած` իբր չխանգարելու մեր անդորրը…
Անձամբ մոտեցա, տեսնեմ այս անգամ ի՞նչ են ասելու: Պարզվեց` Ավետարանական եկեղեցուն են պատկանում… Չգիտեմ` արդյո՞ք Ավետարանական եկեղեցու հետեւորդները այսպիսի ակցիաներ են կազմակերպում բնակելի շենքերի արանքում գտնվող հանրային այգիներում: Ավետարանական եկեղեցի իմ զանգին ի պատասխան` մի շատ ագրեսիվ կին, ճիշտ այսօրվա ՖԲ-յան տրամադրություններով, ասաց` դու ո՞վ ես, որ քեզ ասեմ` ինչ ենք անում…. Ես էլ դեռ չմարող հպարտությամբ պատասխանեցի.
Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ…
Ա. Գ.
Հ.Գ.- Այսօր փորձեցի դիմել նաեւ թաղապետարան, բարեհամբույր եւ կիրթ աշխատակցուհին շատ զարմացավ եւ խոստացավ ճշտել փաստերը:
*) Արցախյան պատերազմի մասնակից, ՀՀ «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանակիր Արթուր Կարապետյանի անվան պուրակ (հուշարձան է տեղադրվել 1993 թվականին): Գտնվում է Երեւանի Շենգավիթ համայնքում:
