Խնդրահարույց է, որ ընդունելության միասնական քննությունների արդյունքներով հիմնականում թափուր են մնում այնպիսի կարևոր մասնագիտություններ, ինչպիսիք են մանկավարժությունը, ագրարային մասնագիտությունները, ֆունդամենտալ գիտությունները, մշակութաբանությունը, աստվածաբանությունը և այլն։ Azg.am-ի թղթակցի հետ զրույցում այս մասին ասաց կրթության փորձագետ Սերոբ Խաչատրյանը՝ անդրադառնալով ընդունելության միասնական քննությունների արդյունքներով 6300 վճարովի և 271 պետպատվերով տեղերի թափուր մնալուն։
«Բայց ակնհայտ է, որ Հայաստանին պետք են գյուղատնտեսներ, մանկավարժներ։ Դրանք պահանջված մասնագիտություններ են, բայց ամբողջ խնդրն այն է, որ այդ աշխատանքները գրավիչ չեն։
Տեսեք, շատ դիմորդներ դիմում են Միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետ, տարեկան մի քանի հարյուր մարդ է այդտեղ ընդունվում, մինչդեռ բոլորն էլ գիտեն, որ Հայաստանին այդքան դիվանագետ պետք չէ։ Բայց ինչո՞ւ են գնում. որովհետև դա մոդայիկ մասնագիտություն է, կարող է եկամտաբեր աշխատանք ապահովել, իսկ ուսուցչի կամ գյուղատնտեսի աշխատանքը…
Օրինակ՝ ես նայում եմ, որ անասնաբուժության ֆակուլտետ ընդամենը մեկ հոգի է ընդունվել, բայց Հայաստանին անասնաբույժներ պետք են, չէ՞։ Մեկ հոգի՞ է ընդամենը պետք. իհարկե ոչ։ Բայց, կրկնում եմ, այս աշախատանքը և դրա դիմաց աշխատավարձը գրավիչ չեն, պայմանները դժվար են»,- նշեց մեր զրուցակիցը՝ ուշադրություն հրավիրելով այն հանգամանքի վրա, որ դիմորդներ գրեթե չկան նաև սոցիոլոգիայի նման կարևոր ֆակուլտետում։
Սերոբ Խաչատրյանի համոմզմաբ՝ այնպես պետք է անել, որ այսպես ասած նորաձև մասնագիտություններ ընտրող դիմորդները հասկանան՝ Հայաստանին այդքան տնտեսագետ կամ դիվանագետ պետք չէ, ավելի լավ է՝ անասնաբույժ կամ ուսուցիչ դառնալ։
«Բայց որպեսզի դիմորդներն այսպես մտածեն, նրանք պետք է տեսնեն, որ ուսուցիչն ու անասնաբույժը բարձր աշխատավարձ են ստանում»,- շեշտեց կրթության փորձագետը։
Բուհերի վճարովի և անվճար տեղերի թափուր մնալու հանգամանքը Սերոբ Խաչատրյանը միաժամանակ պայմանավորեց դիմորդների գիտելիքների ցածր շեմով։
«Ինչո՞ւ է դիմորդների թիվը պակասել. այսօր գլխավորն այն է, որ ոչ թե տեղերն են թափուր մնում, այլ դիմորդներն են քիչ։ Առաջ մենք տարեկան 20 հազար դիմորդ ունեինք, հիմա՝ 13-14 հազար։ Ո՞ւր կորան այն 6 հազարը։ Նրանք կորան այն ժամանակ, երբ Հայաստանն անցավ 12-ամյա կրթության, և շրջանավարտներն սկսեցին 11-րդ դասարանից աշխատել սուպերմարկետներում, բենզալցակայաններում, սրճարաններում և այլն։ Եվ երբ նրանք սկսեցին ամսական 100-150 հազար դրամ վաստակել, մտածեցին՝ առանց բուհ ընդունվելու էլ 150 հազար եմ ստանում, իսկ եթե ընդունվեմ Մանկավարժական համալսարան, ուսուցիչ դառնամ, 80 հազար եմ ստանալու. էլ ինչո՞ւ եմ գնում, մեկ է՝ արդեն աշխատում եմ։
Փաստորեն շատ երեխաներ փող վաստակելուց հետո բուհ գնալու իմաստ չեն տեսնում»,- ասաց Սերոբ Խաչատրյանը։
Վերջում կրթության փորձագետը շեշտեց՝ նույնիսկ որոշ մասնագիտություններով կրթաթոշակներ սահմանելը հարցի լուծում չէ, որովհետև շատ դիմորդներ կարող են ընդունվել նման ֆակուլտետներ, սովորելու ընթացքում կրթաթոշակ ստանալ, սակայն բուհն ավարտելուց հետո այլ ոլորտում աշխատել։
«Շատ դիմորդներ էլ վերջին տարիներին ընտրում են կա՛մ արտերկրում սովորելու, կա՛մ Հայաստանում ամերիկայն, ֆրանսիական կամ սլավոնական համալսարաններում ուսանելու տարբերակը»,- ամփոփեց մեր զրուցակիցը։
