Օրերս լրացավ վաստակաշատ, բազմաթիվ բեմադրությունների, հեռուստաներկայացումների, զանգվածային շոուների, մասսայական տեսարանների բեմադրության հրաշալի մասնագետ, բեմադրիչ Հրաչյա Աշուղյանի 75-ամյակը: Նա ծնունդով Թբիլիսիից է` դերասան Գեւորգ Աշուղյանի որդին:
Հրաչյա Աշուղյանը չի հաշտվում այն մտքի հետ, որ այժմ 75 տարեկան է. «Չեմ հաշտվում ու մտածում եմ, կարող է ծննդյանս տարեթիվը սխալ է գրված, հետո հակառակ կողմից եմ նայումՙ էլի շատ է: Շնորհակալ եմ Աստծուց, որ եղել եմ Վարդան Աճեմյանի արվեստանոցից, գոհ եմ, քանի որ աշխատել եմ հիանալի արվեստագետների հետ: Ցանկանում եմ նշել նաեւ, որ ինչ լավ բան ունեմ, ինձ փոխանցվել է հորիցս ու մորիցս»:
Օրերս Թատերական գործիչների միությունում տեղի ունեցավ երեկո` նվիրված Հրաչյա Աշուղյանին: Մեկ հարկի տակ հավաքվել էին ռեժիսորի ընկերներն ու հարազատները եւ երեկոն լի էր հետաքրքրական հուշերով ու վկայություններով` կապված Հ. Աշուղյանի կյանքին:
Երեկոյի ընթացքում Հրաչյա Աշուղյանի ընկերենրից դերասան Վրեժ Հակոբյանն ուրախությամբ նշեց, որ հայտնի ռեժիսորն իրենց համար հպարտություն է եւ ավելացրեց, որ Հ. Աշուղյանի բոլոր ներկայացումներում եղել է նրա ասիստենտը ու շատ բան է սովորել նրանից: Իսկ Երեւանի Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Երվանդ Ղազանչյանն անդրադառնալով Աշուղյան մարդ տեսակին` ասաց. «Ինչպիսին մարդն է, այդպես էլ նրա արվեստը: Դեռ չեմ հանդիպել սրիկայի, որը լավ ֆիլմ նկարահանի, կամ լավ երգի: Հրաչյա Աշուղյանի մարդկային հիանալի տեսակը փոխանցվում է բոլորին իր ստեղծագործություններից: Պետք է լինես մարդ, բարոյական մարդ, ինչպիսին է Հրաչյա Աշուղյանը»: Բեմադրիչ Անտոն Աղայանցն իր հերթին վաղեմի ընկերոջ, կուրսեցու մասին կես-կատակ, կես-լուրջ ասաց. «Հրաչիկին գովում ենք, որպեսզի մենք էլ երեւանք նրա շողքի տակ»: Վերհիշելով երիտասարդական ուրախ օրերը, Աղայանցն ուրախությամբ ասաց, որ իրեց կուրսն իսկապես մի ընտանիք էր:
Հարկ է նշել, որ Հրաչյա Աշուղյանն ավարտել է Երեւանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը: Աշխատել է Երեւանի Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում` որպես ռեժիսոր: Ապա սկսել է դասավանդել Երեւանի թատրոնի եւ կինոյի պետական ինստիտուտում: 1975 թ.-ից հեռուստաթատրոնում բեմադրել է մի շարք ներկայացումներ` Ռիչարդսոնի «Մեծ անտառի զավակները», Շեյնինի «Ծանր մեղադրանք», Դելմարի «Հիշիր վաղվա օրդ», Երվանդ Օտյանի «Թաղականին կնիկը», Գաբրիել Սունդուկյանի 4 վոդեւիլի հեռուստաներկայացումները, զանգվածային թատերականացված հանդիսություններ («Էրեբունի-Երեւան», «Գլաձորի 1700-ամյակը», 1-ին-ից 3-րդ համահայկական խաղեր եւ այլն): Արժանացել է ՀԽՍՀ Պետական մրցանակի, ինչպես նաեւ ՀՀ «Մովսես Խորենացի» մեդալի, ՀԹԳՄ ոսկե մեդալի, ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործչի կոչմանը, ՀՀ ժողովրդական արտիստի կոչմանը:
Իսկ ահա երեկոյի ժամանակ Թատերական գործիչների միության նախագահ Հակոբ Ղազանչյանը որոշեց բացառություն անել եւ կանխավ Հրաչյա Աշուղյանին պարգեւատրել «Արտավազ» մրցանակով` թատերական արվեստին անձնուրաց ծառայելու համար: Ինչպես գիտենք, «Արտավազդ» մրցանակները շնորհվում են ամեն տարվա մարտի 1-ին, սակայն այս անգամ բացառություն արվեց:
Հ. Ղազանչյանը երեկոյի ընթացքում հիշեց նաեւ իր մանկության տարիներից երջանիկ, հետաքրքրական ու զվարճալի պահեր` կապված Հրաչյա Աշուղյանի հետ:
