Հայերից շատերն այսօր մեծ գումարներ են ծախսում` ունենալու օտար երկրների անձնագրեր, մինչդեռ կան մարդիկ, որոնք ձգտում են ունենալ Հայաստանի քաղաքացիությունը հաստատող փաստաթուղթ:
93-ամյա Վազգեն Հովհաննիսյանը, կնոջ` Լուսյա Հովհաննիսյանի հետ ավելի քան 17 տարի Ռուսաստանում ապրելուց հետո, ի վերջո վերադարձել են հայրենիք եւ մոտ երկու տարի է, ինչ ապրում են Երեւանում:
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած 93-ամյա Վազգեն Հովհաննիսյանը եւ տիկինը ցանկություն են հայտնել ՀՀ քաղաքացու անձնագիր ստանալ:
«Մենք սովետական անձնագրերով գնացինք Ռուսաստան, հայկական անձնագիր երբեք չենք ունեցել: Գալով Երեւան` դիմում ներկայացրինք. շատ էինք ցանկանում կապույտ կազմով անձնագիր ունենալ», հուզված պատմում է տիկին Լյուսյան եւ ավելացնում. «Ռուսական անձնագիրը մեզ համար օտար է, ցանկանում էինք հայկականը ունենալ, որպեսզի մեզ ներքուստ հանգիստ զգանք, հանգիստ շնչենք ու ապրենք» :
Ի դեպ, ոստիկանության անձնագրային եւ վիզաների վարչությունն իր վրա է վերցրել համապատասան վճարումներ կատարելը` պետտուրքը:
«Ազգի» հետ զրույցում անդրադառնալով վիճակագրությանը եւ այն հարցին, թե մեծահասակները հաճա՞խ են դիմում` ՀՀ քաղաքացիություն ստանալու, նույն վարչության պետի տեղակալ, ոստիկանության փոխգնդապետ Արսեն Համբարձումյանն ասաց. «Ոչ, ըստ վիճակագրության, մեծամասամբ երիտասարդ տարիքի մարդիկ են դիմում: Սա գրեթե աննախադեպ է»:
Վազգեն պապը մեծ հպարտությամբ ցույց էր տալիս երկու տասնյակից ավելի շքանշաններն ու մեդալները` Վարշավայի ազատագրումից մինչեւ Բեռլինի գրավումը ստացած:
Թբիլիսիի հրետանային ուսումնարանն ավարտելուն պես նա լեյտենանտի կոչումով միանգամից մեկնել է ռազմաճակատ, իսկ այժմ ունի կապիտանի կոչում:
«Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից եմ եւ այդ ընթացքում անցել եմ պատերազմական բոլոր փուլերով` գերի եմ ընկել, պարտիզան եմ եղել, ապա նորից եկել եմ հետ` կոչումս վերականգնելու եւ շարունակել եմ մասնակցել պատերազմին: Մասնակցել եմ Բեռլինի գրավմանը, Ժուկովի հրամանատարության տակ գտնվող առաջին ճակատում էի: Ես գերի եմ եղել ոչ թե Գերմանիայում, այլ սովետական տարածքում, ապա պարտիզան` Բրյանսկի անտառում, Շեպետովկայում: Բախտս բերեց ու ողջ մնացի: Ես հիմա չպետք է ողջ լինեի, չորս կողմն ընկան, մահացան, ես ողջ մնացի, դա էլ իմ ճակատագիրն էր»,- ասում է Վ. Հովհաննիսյանը:
Արմատներով Ղարսից, Վազգեն Հովհաննիսյանն ունեցել է մեծ ընտանիք, որի անդամներից շատերին` պապին, հորեղբորը, հորը թուրքերն են սպանել:
Կյանքի դաժան թոհուբոհով Վազգեն պապը դեռ մանուկ հասակից է անցել, մայրը իրենով հղիՙ Ղարսից գաղթել է եւ ողջ մնացել, իսկ մոր քույրերին ու եղբայրներին սպանել են:
«Ահա թե ովքեր են թուրքերը, իրենցից ինչ են ներկայացնում: Իմ կոչն է, որ յուրաքանչյուր հայ պետք է 100 թուրքի դեմ կանգնի»:
Վազգեն պապը հետաքրքրական մի դրվագ առանձնացրեց իր կյանքից. «Տղաս ծառայել է Բաքվի այն զորամասում, որտեղ ես եմ ծառայել 40 տարի առաջ, պատերազմի ժամանակ: Ի՞նչ զարմանահրաշ դեպքեր են պատահում կյանքում»:
Լյուսյա Հովհաննիսյանը` Վազգեն պապի կինը, զրույցում ժպիտով հիշելով երիտասարդ տարիները նշեց. «Վազգենը ինձնից 14 տարով մեծ է, սակայն այն ժամանակ ինձ խաբեց ու չասաց տարիքը: Դե ինչ ասեմ, կյանք է…»:
Այս ամիս լրանում է Վազգեն Հովհաննիսյանի եւ կնոջ` Լյուսյա Հովհաննիսյանի ամուսնության 50-ամյակը:
