Ալիեւը հերթական անգամ հոխորտաց, սպառնաց Շուշիից, Փաշինյանն այս անգամ որոշեց արձագանքել: Ու տեքստը, որն ընթերցեց կառավարության հերթական նիստին, ավելի շուտ նման էր արձանագրման ՝ փաստերի ու հնարավոր հետեւանքների, որոնց մասին երկու տարի է, ինչ խոսում են քաղաքագետները, քաղտեխնոլոգները, ընդդիմադիրները, իրավիճակից քիչ թե շատ գլուխ հանող մարդիկ:
Նիկոլ Փաշինյանն առաջին անգամ հանրային տիրույթում դժգոհեց Ալիեւից. Ադրբեջանի բռնապետը ոչ միայն Արցախի ու Հայաստանի, այլեւ տարածաշրջանի համար է սպառնալիք, խախտում է ձեռք բերված բոլոր հնարավոր պայմանավորվածությունները, գերիներին չի վերադարձնում, հրադադարը չի պահպանում, չի ուզում հաղորդակցման ուղիները ապաշջափակել, նոր տարածքներ է օկուպացնում Արցախից ու Հայաստանից, չի կատարում ուժի կիրառման սպառնալիքից զերծ մնալու պարտավորվածությունը, ծրագրում է արցախահայության ցեղասպանությունը…
Ու այս տեքստը կարող էր դառնալ երկրի առաջին դեմքի համարժեք արձագանքը թշնամի երկրի ղեկավարի ապակառուցողական հռետորաբանությանը, այն կարող էր անգամ հուզիչ ու դրամատիկ թվալ, եթե … եթե մարդիկ կորցրած լինեին հիշողությունը:
Փաշինյանը խոսեց Հայաստանի ինքիշխան տարածքի նկատմամբ Ադրբեջանի ունեցած նկրտումներից, նեղվեց, որ հայաստանյան մի շարք բնակավայրեր թշնամին այլ անուններով է կոչում: Հայաստանի վարչապետը թերեւս չհիշեց, որ հենց ինքն է 2021 թվականի օգոստոսի 27-ին երկրի թիվ մեկ ամբիոնից Որոտանն ու Շուռնուխը Էյվազլի ու Չայզամի անվանել:
Հետո դժգոհեց, որ Ադրբեջանը 2020-ի դեկտեմբերին օկուպացրել է Լեռնային Ղարաբաղի Խծաբերդ եւ Հին թաղեր բնակավայրերը՝ ի հեճուկս 2020-ի նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության՝ համաձայն որի ՝ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության գոտում դադարեցվում են բոլոր ռազմական գործողությունները, եւ կողմերը մնում են իրենց զբաղեցրած դիրքերում: Փաշինյանը չասաց, որ հենց այդ նույն 2020-ի դեկտեմբերին, նույն պայմանավորվածության պայմաններում, իր եւ Ալիեւի բանավոր փոխըմբռնմամբ թշնամին հասավ Սյունիք: Պատերազմի ավարտին ադրբեջանական զորքը մոտ երկու տասնյակ կիլոմետր հեռու էր սահմանից: Բայց Փաշինյանի հրամանով հայկական զորքը ետ քաշվեց, թշնամին դիրքավորվեց Սյունիքի կարեւոր ռազմավարական բարձունքներում, մաքսակետեր դրեց Գորիս-Կապան, Կապան-Ճակատեն ճանապարհներին: Առանց սահմանազատման գործընթացի էլ իշխանականները հայտարարեցին ՝ թշնամին տեղակայված է իր տարածքում:
Եւ օրվա թերեւս ամենավտանգավոր հայտարարությունը՝ «Ալիեւը ոչ միայն սպառնում , այլեւ արդեն նախապատարստում է Լեռնային Ղարաբաղի հայության ցեղասպանությունը»: Սա ասաց մի մարդ, ով գործել է Արցախի ապառազմականացման ուղղությամբ՝ դուրս բերելով այնտեղից հայկական զորքը: Փաշինյանը, որ հրաժարվել է արցախահայության ինքնորոշման իրավունքից եւ հայտարարել, թե միայն փորձելու են պաշտպանել արցախահայության անվտանգությունը, այսօր բառացիորեն ասաց՝ Ալիեւը ցանկանում է փակել Լաչինի միջանցքը, շրջափակել Լեռնային Ղարաբաղի հայությանը, ցեղասպանել եւ հայրենազրկել նրանց:
Ու այսքանից հետո իրավիճակային ամբողջովին հակադիր լուծում՝ Հայաստանը պատրաստ է ճանաչել Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը, խաղաղության պայմանագիր ստորագրել:
Սա չի՞ նշանակում ուղղակիորեն նպաստել արցախահայության ցեղասպանությանն ու հայրենազրկմանը՝ Արցախը ճանաչելով Արդբեջանի կազմում: Հարցի պատասխանը պարզ է քաղաքագետների, քաղտեխնոլոգների, ընդդիմադիրների եւ իրավիճակից քիչ թե շատ գլուխ հանող մարդկանց համար…
Բայց Փաշինյանը վորդովված է, որ խաղաղության պայմանագիրը մարդիկ համարում են Հայաստանի ու Արցախի «խաղաղ ոչնչացում»: Նա, իհարկե, այդպես չի կարծում: Փաշինյանի համար խաղաղության օրակարգը Հայաստանի եւ տարածաշրջանի խաղաղ զարգացումը եւ համակեցությունն են, ու հասնելու է այդ նպատակին:
