«Ազգ»ի կայքէջում, Պրահայից «Օրեր» ամսագրի հիմնադիր-խմբագիր Հակոբ Աստարյանի գրչով գուժել էինք կինոգետ, կինոդրամատուրգ, լրագրող, ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ Սերգեյ Գալստյանի վաղաժամ մահը: Հայկական կինոյի ու հայ կինոգործիչների հետ սերտորեն կապված, դեռեւս ուսանողության տարիներից ընկերական շրջապատում սիրված, ստեղծագործական տարիներին մեծանուն արվեստագետների հետ մտերմացած մի անձնավորություն, որի կսկծալի մահը սգում ենք բոլորս: Հայ կինոյի մեծանուն դեմքերին նվիրված նրա աշխատությունները մնայուն, դասագրքային արժեք ունեն, որոնք հաճույքով են ընթերցվել եւ ընթերցվելու են շատ-շատերի կողմից: Դեռ անդրադառնալու ենք նրա գիտական ու գրական ժառանգությանը, նրա մարդկային կերպարին:
Մինչ այդ՝ ցավակացություններ ընտանիքի բոլոր անդամներին, հարազատներին, ընկերներին, որոնցից մեկի՝ հնագույն ընկեր Գեղամ Քյուրումյանի հրաժեշտի խոսքը՝ ստորեւ:
Ժամանակն իրոք ինչ-որ բան անում է: Իմ ու շատերիս հարազատ դարձած, վեց տասնամյակ տևած ընկերը չկա, իսկ ինչ-որ բան ասելու պահանջը խցկվել ու խրվել է ենթագիտակցության մացառներում: Դժվարանում եմ փաստն անուն-ազգանունով արձանագրել, քանզի աներևակայելի է, որ չկա իր ապրած տարիներով մեզ պարբերաբար հարստացնող այրը. լրագրող, վիպասան, կինոգետ, սցենարիստ, արվեստագետ, պարզապես ընտանիքի լավ հայր, շրջապատի լավ ընկեր, ստիպված եմ ի խորոց սրտի արտաբերել՝ Սերգեյ Սարգսի Գալստյան-Գալուստյանը:
Մասամբ հեռավոր 1963-ի Երևանի պետհամալսարանի ընդունելության քննությունների օրերին ծանոթացանք: Անվարան ընդունվեցինք, ուսանողական օրերը հաջորդեցին միմյանց, հանրակացարանային առօրյայով ապրեցինք, վայելեցինք մոտակա պոնչիկանոցի փքաբլիթներն ու կակաոն: Կարճ ժամանակ անց ամուսնություն, երեխաներ, բովանդակալի աշխատանք կինոյի ոլորտում, Թեքեյան մշակութային միությունում, ՀՀ գրողների տանը… Հատկապես բեղմնավոր էին վերջին տասնամյակները, հեշտ է ասել, 30-ից ավելի գրքեր հեղինակեց, տքնաջան աշխատեց Հայկինոյի նվիրյալների կենսագրությունները բացահայտելու ուղղությամբ:
Բարի հուշ մնաս, իմ ու մեր ընկեր Սերգեյ Սարգսի:
ԳԵՂԱՄ ՔՅՈՒՐՈՒՄՅԱՆ
