Մուրադ Փափազյանի մուտքը Հայաստան արգելելու, նրան «անբաղձալի անձ» հայտարարելու արարքը, խոստովանեմ, իմ վրա այնքան չազդեց, որքան Հոլանդիայից Սյունե Աբրահամյանի առաջ Մայր հայրենիքի դռները փակելու, «Զվարթնոցից» նրան հետ ուղարկելու ճաքած ուղեղի կամ ուղեղների որոշումը։ Ոչ թե նրա համար, որ Մուրադը, համենայնդեպս, որպես քաղաքական գործիչ կարող է Ֆրանսիայում Նիկոլի իշխանությանը ոչ դուրեկան ինչ-որ քայլ կամ արտահայտություն կատարած լինել, այլ այն պատճառով, որ Սյունեն երիտասարդ հայ է, 4-րդ կամ 5-րդ սերնդի հայ աղջիկ, հայաչվի ու 5-րդ կամ 6-րդ սերնդի հայի ապագա մայր։ Դա մեր ազգի շարունակությունն է, դաշնակ լինի, հնչակ թե ռամկավար։ Լինելիության ու շարունակելիության իմաստով ի՞նչ նշանակություն ունի, թե նա ՀՅԴ երիտասարդական կազմակերպության անդա՞մ է, ՌԱԿ Արմենական շարժմա՞ն, թե՞ ՍԴՀԿ նորսերնդական, կամ՝ ՀԲԸՄ-ական։ Նա հա՛յ է, որի մուտքը հայոց հայրենիք՝ փակվում է։
Պատկերացնո՞ւմ եք, թե Փարիզում, Լոնդոնում, Աթենքում, Բեյրութում, Բունեոս Այրեսում կամ Կալիֆոռնիայում ու Մոնրեալում Սյունե Աբրահամյանի՝ Հայաստանում persona non grata համարվելու մասին իր տարեկից եւ ազգակից երիտասարդուհին կամ երիտասարդը, որ պատկանում է եւ անդամ է այս կամ այն հայկական կազմակերպության, եւ կամ, ընդհանրապես կապ չունի արդեն հայկական որեւէ կազմակերպության հետ, ի՞նչ է մտածելու եւ, ավելի վատ, ի՞նչ է զգալու իր ծնողների մասին, որոնք փոքրուց նրա գլուխը լցրել են, որ հայը ունի հայրենիք, որ բոլոր հայերս մի օր գնալու ենք այնտեղ։
Ես ոչինչ չունեմ Սյունեի խոսքերին ավելացնելու. նա ասաց ամեն ինչ, որ կարելի էր, որ պետք է ասեր. հայը տեղ չունի Հայաստանում, Հայաստանում տեղ ունեն թուրք գորշ գայլերը, որոնք կարող են ձեռ առնել, անարգել միլիոնավոր զոհերի հիշատակը եւ մնալ անպատիժ…
Ապազգային բառն այստեղ մեղմ է, նույնիսկ՝ անհարիր։ Քանզի մենք գործ ունենք մի պետության հետ, որն արժանի է կոչվելու «Հայաստանի հակահայ հանրապետություն»։
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
