Եթե այժմ Հայրենիքի կորստի ահազանգ է հնչում, ոչ մի այլ բանի վրա չպետք է կենտրոնանալ, քան այդ կորուստը կանխելու։ Դրան հակառակ՝ որոշ արվեստագետներ հայտարարում են, որ քաղաքականությամբ չեն զբաղվում։ Բայց չէ՞ որ մենք Հայրենիքի կորստի շեմին ենք, Azg.am-ի թղթակցի հետ զրույցում ասաց ՀՀ վաստակավոր արտիստ, Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր Աննա Մայիլյանը՝ անդրադառնալով լատենտություն պահպանող և շարժման կողքին չկանգնող արվեստագետների խնդրին։
«Ես այս պայքարում ոչ թե որևէ մեկի կողմն եմ, մյուսի կողմը չեմ, այլ իմ հայրենիքի կողմն եմ։ Ես երբեք կախված չեմ եղել որևէ կուսակցությունցի, կառավարությունից կամ նախարարությունից և երբեք չեմ զլացել իմ քաղաքացիական դիրքորոշումն արտահայտել այս կամ այն երևույթի առնչությամբ։
Չեմ բացառում, որ կան ոմանք, որոնք շատ հանգիստ տեղավորված են, ինչ-որ համերգի համար գումար են ստացել, ինչ-որ ծրագրերի համար գումար են ստացել և հիմա չեն կարողանում խոսել։ Ես դա հասկանում եմ, բայց դա բացարձակ պատրվակ չէ, երբ Հայրենիքը կորցնելու վտանգ կա։ Ստացած ոչ մի գումար, ոչինչ չի կարող համեմատվել այս տագնապի հետ, և ինձ համար անընդունելի է, որ որոշ արվեստագետներ լռություն են պահպանում»,- ասաց մեր զրուցակիցը։
Աննա Մայիլյանի խոսքով՝ մշակույթի գործիչները պարտական են ժողովրդի սիրուն և լավ վերաբերմունքին, որովհետև որքան էլ արտիստը տաղանդավոր լինի, առանց հանդիսատեսի ոչինչ է։
«Որպես ՀՀ քաղաքացի և մշակութային գործիչ՝ ես իմ ամբողջ կյանքը նվիրել եմ իմ հայրենիքին։ Ես վաղուց կարող էի ապրել կոնկրետ այլ երկրում, բայց ես դա չեմ արել, չեմ կարողացել անել։ Ոչ թե տեխնիկապես չեմ կարող, այլ ուղղակի իմ սիրտը, հոգին Հայաստանում է։ Կարոտից խեղդվում եմ, նորից վերադառնում եմ և ինձ լավ եմ զգում իմ հայրենիքի խնդիրների հետ։ Ես ուրիշ երկրի խնդիրներով ապրել չեմ կարող. փորձել եմ, բայց ապարդյուն։
Մեր քաղցր հայրենիքն արժանի է, որ նրան միշտ փայփայեն, բարձրացնեն, բայց դրա համար նաև հայ մարդը պետք է գնահատված լինի»,-ամփոփեց Աննա Մայիլյանը։
Հիշեցնենք, որ Տավուշի թեմի առաջնորդ Բագրատ սրբազանն այսօր առավոտյան Նկարիչների միությունում էր։ Նրա գլխավորած երթն ավելի ուշ այցելեց Գրողների միություն, Գիտությունների ակադեմիա, ԳԱԱ պատմության ինստիտուտ։ Նկարիչների և Գրողների միություններում, ինչպես նաև ԳԱԱ պատմության ինստիտուտում Սրբազանին շատ ջերմ ընդունեցին։
Իսկ ահա Գիտությունների ազգային ինստիտուտի դռները փակ էին, Սրբազանն այնտեղ մուտք չգործեց։
