2024 թվականի տարեվերջի տխուր ակորդներից էր երաժիշտ Վալերի Ղազարյանի մեր աշխարհից հեռանալը: Հունվարի 4-ին Գերմանիայում նրա հրաժեշտի արարողությունն էր:
Ծնվել է 1947-ի մարտի 24-ին: Շնորհալի ջութակահարի հաջողությունները նկատելի դարձան Երեւանի Կոմիտաս կոնսերվատորիայում ուսանելու տարիներին, դրա վկայությունն էր նաեւ այն հանգամանքը, որ ավարտելուց հետո ջութակահարը մաս կազմեց Հայաստանի պետական կամերային նվագախմբին (ՀՊԿՆ)՝ վերջինիս հիմնադիր ղեկավար Զարեհ Սահակյանցի հրավերով: Ավելի ուշ դիրիժոր Զավեն Վարդանյանի հետ հիմնեցին Երեւանի կամերային նվագախումբը, որ ԽՍՀՄ մշակութային կյանքում նշանակալի տեղ հաստատեց: Վալերի Ղազարյանի համար երաժշտական այս հաստատությունն առանձնահատուկ թանկագին էր՝ զավակի նման, իսկ միջազգային համբավ ունեցող մենակատարների ելույթը նվագախմբի հետ փաստում էր կատարողական բարձր որակը: Ավելի ուշ, երբ Հայաստանի կամերային նվագախմբի ղեկավարումը ստանձնեց Վալերիի համախոհ ու մտերիմ ընկեր, ճանաչված ջութակահար Ռուբեն Ահարոնյանը, Ղազարյանը վերադարձավ ՀՊԿՆ, կոնցերտմայստերի պատասխանատվությանը հավելվեց նաեւ նվագախմբի վարչական տնօրենի պաշտոնը, որ պատվով կատարեց՝ ԽՍՀՄ փլուզումից անմիջապես հետո, չափազանց դժվար ժամանակաշրջանում: Հիշյալ երկու կամերային նվագախմբերի հետ նա համերգային շրջագայությունների է մեկնել «Երկաթե վարագույրի» երկու կողմերում գտնվող բազմաթիվ երկրներում:
Հաճախ, որպես հրավիրյալ ջութակահար, նվագել է նաեւ Սպենդիարյան օպերային թատրոնի նվագախմբում:
Վալերի Ղազարյանը տաղանդավոր մանկավարժ էր: Նրա սաները՝ աշխարհում հաջողությունների հասած ջութակահարներ են՝ մենակատարներ, նվագախմբերում հայտնի կատարողներ:
1981-1984-ին Կուբայում աշխատած Ղազարյան ամուսիններն արդեն վկայել էին իրենց մանկավարժական հմուտ ունակությունների մասին: Այսօր էլ Վալերի Ղազարյանի Կուբայի սաները նվագում են հյուսիսային, լատինական Ամերիկայի, Իսպանիայի առաջնակարգ նվագախմբերում: 1994-ից տիկնոջ՝ դաշնակահարուհի Գայանեի հետ Իսպանիայում հաստատված Ղազարյան ամուսինները մոտ երեսուն տարի կրթեցին, իրենց վարպետությունը փոխանցեցին տեղի (նաեւ արտերկրի) պատանի, երիտասարդ երաժիշտներին: Վալերի Ղազարյանի մանկավարժական տաղանդը երեւակվում էր հատկապես այն ժամանակ, երբ այլ պրոֆեսորներ մերժում էին որոշ աշակերտների, եւ վերջիններս դիմում էին Վալերի Ղազարյանին: Կարճ ժամանակ անց արդյունքը տպավորում, զարմացնում էր ոչ միայն աշակերտների ծնողներին, այլեւ՝ պրոֆեսորներին:
Վալերի Ղազարյանը հրաշալի ընտանիք էր ստեղծել: Դեռ Երեւանից ծանոթ էի այս ազնվական մարդուն, նրա ընտանիքին, դստերը՝ դաշնակահարուհի Քնարա Ղազարյանին, որդուն՝ դիրիժոր Ռուբեն Ղազարյանին, որ Գերմանիայում Ալթենբուրգի թատրոնի երաժշտական ղեկավարի, Իսրայելի կամերային նվագախմբի (գլխավոր)դիրիժորի ժամանակատար պատասխանատվության մեջ չի մոռանում Հայաստանը՝ «հայրական տունը»՝ Հայաստանի կամերային նվագախումբը, որի հրավիրյալ դիրիժորն է:
Սեպտեմբերի վերջին, երբ տեսակապով երկար զրուցեցինք, հիվանդանոցից տուն եկած Վալերի Ղազարյանի չփարատվող տխրությունը հայազուրկ Արցախն էր, իր նախնյաց Շուշին, միակ մտահոգությունը մեր հայրենիքի՝ Հայաստանի անվտանգությունը:
Մեր խորազգաց ցավակցությունները տիկին Գայանեին, Քնարային, Ռուբենին, թոռնիկներին:
ԱՆԱՀԻՏ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ, ԳԵՐՄԱՆԻԱ
