1993 թվականին մեր հրաշալի Սեյրանի՝ Ղարաբաղի պաշտպանության բանակի շտաբի պետի տեղակալի հետ գնում էինք Մոսկվա բանակցությունների։ Հանկարծ ինքնաթիռի մեջ նկատեցի, որ Սեյրանի հագի շորը մաշված ու ծակված է։
Սեյրանի ոտը չկա, Սեյրանը подполковник է։ Առաջին պահը շատ վիրավորական էր, բայց երբ հասանք տեղ և տեսանք, որ Ադրբեջանը եկել է 40 գեներալներով, մեդալներով ու կորցրած կես երկրով, ես հասկացա, որ մեր բանակը տենց պետք լիներ։
Մեր բանակի հաղթանակած շտաբի պետի տեղակալը պետք է լիներ առանց մի ոտքի, մաշված շորերով, համեստ, սիրուն, խելոք՝ ի տարբերություն թշնամու գեներալների ոհմակի։
ՎազգենՍարգսյան
