«Չմտածես, լավ է լինելու, գիտեմ, որ ասում եմ»,- հուսահատիս ամեն անգամ մխիթարում էր Գագիկ Գինոսյանը։
Ասում էի՝ ախր ի՞նչ հույսով, այնքան հաստատակամ ես ասում ու ժպիտով, ուզում եմ հավատալ, բայց Արցախը հանձնած, Հայաստանի սահմանները բզկտված, 5000 տղաները, բանակի մեջքը կոտրած…
Հիմա եմ հասկանում, թե ինչու էիր այդքան վստահ ասում, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, որովհետև մենք քո գործի մի չնչին մասն էինք տեսնում միայն, իսկ դու արածներիդ մասին ընդհանրապես չէիր խոսում։
Այսօր՝ քեզ հրաժեշտ տալիս, Կոմիտասի անվան կամերային երաժշտության տունը ծփում էր մարդկային հոսքից. ասեղ գցելու տեղ չկար։
Իշխանությունը թույլ չտվեց, որ մարմինդ Օպերային թատրոնում կամ «Արամ Խաչատրյան» սրահում դրվեր, բայց եթե անգամ այնտեղ դրվեր, միևնույն է, էլի տեղը նեղ էր լինելու։
Ո՜վ կպատկերացներ, որ մարդուն գերեզման կճանապարհեն պարով՝ «Յարխուշտայով», դհոլ-զուռնայով, երգով։
Տղերքդ ու ընկերներդ համ լաց էին լինում, համ պարում, համ լաց էին լինում, համ զուռնան փչում, համ լաց էին լինում, համ դհոլ զարկում։
«Ձայն մը հնչեց»-ի տակ էիր հանգչում Եռաբլուրում՝ եռագույնով պարուրված, իսկ երբ սկսվեց «Յարխուշտան», պարողների մեջ ակամայից քեզ էի փնտրում։ Քո «հե՜յ»-ն էի ուզում լսել։
Քո մահով անգամ ծառայեցիր ազգիդ։ Այսօր դու բացահայտեցիր հուսադրող իրականությունը, որ քեզնից հետո զտարյուն, ուժեղ, պատվախնդիր հայի տեսակ ես թողել, քո ասած՝ ՀԱՅՈՒ ՏԵՍԱԿԸ՝ ՄԻ ԱՄԲՈՂՋ ԲԱՆԱԿ։
ՔԵԶՆԻՑ ՀԵՏՈ ԳԻՆՈՍՅԱՆՆԵՐ ԵՍ ԹՈՂԵԼ։
