Փաշինյանը Ալիևի հետ «բանակցում է» 1976 թվականի քարտեզով, մնացած փաստաթղթերի ու քարտեզների վերաբերյալ ասում է, թե դրանք իրավական հիմք չունեն։
Քաղաքագետ Առուշան Հակոբյանը սեղանին է դրել 1988 թվականի պետական քարտեզը, որտեղ Տիգրանաշենը, Ջողազի ջրամբարը, Կիրանցն ու Տավուշի մյուս գյուղերը, Գորիս-Կապան 21 կմ ճանապարհը ՀՀ ինքնիշխան տարածքում են։
Պարզ հարց է առաջանում՝ եթե կա 1988 թվականի պետական քարտեզը, որը Սովետական Միության փլուզումից առաջ եղած վերջին քարտեզն է, ինչո՞ւ բանակցություններ կոչված ֆարսն ու սահմանագծում-սահմանազատում կոչված նսեմացուցիչ գործընթացը չեն կատարվում այդ քարտեզի հիման վրա, այլ իրականացվում են 1976 թվականի քարտեզով, որը, ըստ Փաշինյանի՝ սովետական ժամանակների «վերջին քարտեզն է»։
Վերջին քարտեզը չէ՛, վերջինը 1988 թվականի քարտեզն է, որը հաստատվել է Սովետական իշխանությունների կողմից և որպես պետական փաստաթուղթ՝ շրջանառվել է։
Այստեղից հետևություն՝ ուրեմն ՀՀ իշխանությունը Բաքվի ջրաղացին ջուր է լցնում, նրա ուզածով է շարժվում, նրա կամքն է կատարում, ու երկուսի ցանկություններն ու նպատակները համընկնում են։ Եթե այդպես չլիներ, ՀՀ իշխանությունները մի քիչ էլ կգործեին ի շահ Հայաստանի, ոչ թե ՀՀ սուվերեն տարածքի հազարավոր քկառակուսի կիլոմետրեր՝ նորակառույց ճանապարհներով, կահավորված դիրքորով, ջրային ռեսուրսներուվ, ռազմավարական բարձունքներով, ընտիր վարելահողերով սիրուն կփաթեթավորեին ու կնվիրեին Ալիևին, թե բա՝ մերը չի, իրենցն է, իրենց ենք տալիս։
Մանրամասները՝ տեսանյութում.
