Հայաստանը 2018 թվականից հետո, այո՛, Արևմուտքի ձեռքին գործիք է՝ որոշակի քաղաքականություն իրականացնելու համար։ Արևմուտքը ՀՀ գործող իշխանություններին բերել է երեք խնդիր լուծելու համար՝ Արցախի հանձնում Ադրբեջանին, «Զանգեզուրի միջանցքի» տրամադրում, որը, սակայն, Իրանի դիմադրության հետևանքով չիրականացավ, ինչպես նաև ՌԴ-ի հետ ռազմաքաղաքական դաշինքների սառեցում։ Azg.am-ի թղթակցի հետ զրույցում այս մասին ասաց քաղտեխնոլոգ Արմեն Բադալյանը՝ անդրադառնալով ՌԴ արտաքին գործերի նախարարության մամուլի խոսնակ Մարիա Զախարովայի այն հայտարարությանը, որ Հայաստանն ամբողջ աշխարհի աչքի առաջ վերածվում է հայ ժողովրդի հիմնարար շահերի հետ լիովին հակասող հավաքական Արեւմուտքի ծայրահեղ վտանգավոր ծրագրերի իրականացման գործիքի։
Քաղտեխնոլոգը ուշադրություն հրավիրեց այն հանգամանքի վրա, որ Հայաստանը դեպի Արևմուտք չի գնում, այլ ընդամենը նրա ձեռքին գործիք է դառնում՝ վերոնշյալ ծրագրերն իրականացնելու համար։
«Դեպի Արևմուտք գնալը մի փոքր այլ հասկացություն է. դա արժեքային համակարգի ընկալում և յուրացում է։ Չի կարող դատավոր Մացո (նկատի ունի դատավոր Մնացական Մարտիրոսյանին՝ խմբ.) ունեցող, ընդդիմադիր լրատվամիջոցներին եթերից զրկող, քաղբանտարկյալներ ունեցող պետությունը համարվել դեպի Արևմուտք գնացող։
Բայց քանի որ Հայաստանը տեղավորվում է անհրաժեշտ քաղաքական գծի մեջ, Արևմուտքը ձայն չի հանում։ Ռուսաստանն էլ, տեսնելով, որ ոչինչ չի կարողանում անել, միայն Մարիա Զախարովայի շուրթերով հայտարարություններ է անում, որ տեսեք՝ «Հայաստանը գնում է դեպի Արևմուտք»։ Բայց երբ ռուս փորձագետներին ես լսում, նրանք ասում են, որ Հայաստանը Ռուսաստանին պետք չէ։
Զախարովայի այսօրինակ հայտարարությունները ցույց են տալիս Ռուսաստանի ԱԳՆ-ի պարտությունը, որովհետև չի կարող ՌԴ արտգործնախարարը պրոֆեսիոնալ համարվել, եթե նրա պաշտոնավարման ընթացքում Ուկրաինան, Մոլդովան, Վրաստանը, Հայաստանը և Ղազախստանն այս կամ այն չափով թեքվում են դեպի Արևմուտք։ Նշանակում է՝ խնդիրը ՌԴ-ի մեջ է, ինչը նա չի ցանկանում տեսնել, ինչպես չցանկացավ տեսնել 2023 թվականի սեպտեմբերի 19-ին։ Ռուսաստանը խնդիրը տեսնում է մրցակցի մեջ, և որքան շատ անորոշություն է լինում, այնքան ավելի շատ աղմուկ է բարձրացնում»,- ասաց Արմեն Բադալյանը։
Ըստ քաղտեխնոլոգի՝ քանի որ Ռուսաստանին շատ դեպքերում չեն տեղեկացնում՝ ինչ է լինելու, այդ պետությանը թվում է, որ ցանկացած՝ թեկուզ մեկ թել ավելացնում է կապն Արևմուտքի հետ, ցանկացած այլ թել՝ կտրում իր կապերը Հարավային Կովկասի հետ և թուլացնում իր դիրքերը։
«Ռուսաստանը տեսնում է, որ որքան ձգձգվում է ռուս-ուկրաինական հակամարտությունը, այնքան Արևմուտքը ամրապնդվում է Հարավային Կովկասում։ Իսկ Հարավային Կովկասում ՌԴ-ի համար հուսալի միակ կետը Հայաստանն է, որտեղ նա ռազմական բազա ունի։ Եթե ռուսական ռազմաբազան Հայաստանից դուրս բերվի, ՌԴ-ն հասկանում է, որ դրանից հետո Լեռնային Ղարաբաղում ռուս խաղաղապահներ այլևս չեն մնալու։ Դա նշանակում է, որ ամբողջ Հարավային Կովկասը պոկվում-անցնում է Արևմուտքին, դա իր հերթին նշանակում է, որ Արևմուտքը Հարավային Կովկասով հասնելու է Հյուսիսային Կովկաս, ինչն էլ հղի է հյուսիսկովկասյան մահմեդական պետություններում անջատողականության ձևավորմանը։
Սա նշանակում է, որ Կասպից ծովը նորից անցնում է Արևմուտքի հսկողության տակ, կտրվում է ՌԴ-Իրան ճանապարհը, Արևմուտքն ամրապնդվում է Միջին Ասիայում։ Միջին Ասիայի նավթագազային ռեսուրսների մի մասն անցնում է Հարավային Կովկասով՝ դեպի Արևմուտք։ ՌԴ-ից կրած ազդեցությունը թուլանում է, այդ երկրների միջոցով էլ ազդում է ՌԴ-ի ներքին քաղաքականության վրա, որի արդյունքը մի քանի օր առաջ Մոսկվայում տեղի ունեցած ահաբեկչությունն էր. ի վերջո պարզվեց, որ այն իրականացնողները տաջիկներ էին»,- ամփոփեց Արմեն Բադալյանը։
