Այն, ինչ վերջին շրջանում՝ քաղաքական նպատակահարմարությունից ելնելով, անում է կառավարությունն առանձին ընկերությունների նկատմամբ, ուղղված է ոչ միայն այդ ընկերությունների, այլև ամբողջ տնտեսության դեմ։ Դրանից տուժելու է ամբողջ տնտեսությունը։ Ոչ մեկը չի կարող երաշխիք ունենալ, որը վաղը նույնը չի կարող լինել իր հետ։
Հիմա պատկերացրեք, թե այսպիսի միջավայրում ինչպես պիտի ներդրումներ ու ներդրումային ծրագրեր իրականացվեն։
Ներդրումների պաշտպանության համակարգը Հայաստանում ընդհանրապես չի գործում։ Եվ սա առաջին դեպքը չէ, որին ականատես ենք լինում միայն հանքարդյունաբերության ոլորտում։ Նախ՝ Ամուլսարը, հիմա էլ՝ «Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատը»։ Երկու խոշոր գործող և դեռևս չգործող պրոյեկտներ, որոնց մասնակցում է արտաքին կապիտալը, բախվել են իշխանությունների կամայականություններին։
Եթե այսպիսի մեծ ծրագրերի հետ է նման բան լինում, ի՞նչ պիտի լինի մյուսների դեպքում։ Հետևությունը սրանից մեկն է. ներդրումային կապիտալը Հայաստանում անպաշտպան է։ Եվ ոչ միայն կապիտալը, այլև սեփականության իրավունքը։
Այն, ինչ տեղի է ունենում «Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատի» հետ, ուղղված է սեփականության իրավունքի վերաբաշխմանը։ Իշխանությունը փորձում է խլել որոշ մարդկանց սեփականությունը՝ այլ մարդկանց վերաբաշխելու համար։ Հասկանալի է, որ խոսքը մերձավորներին նվիրելու մասին է։
Ավելին` 168.am
