Ջիվանու որդու՝ գրականագետ, արվեստաբան, մատենագետ Գարեգին Լևոնյանի հուշերը Կոմիտասի մասին․
«Իր գիտական ուսումնասիրությունների, իր երաժշտական ստեղծագործությունների պահերուն խոհուն էր, ծանր ու զուսպ, ինչպես մի գերման գիտնական, իր դպրոցական, մանկավարժական պարապմունքների, իր համերգային փորձերի ժամանակ լուրջ էր, խիստ և պահանջկոտ»: Գ. Լևոնյանը զարմանում է, թե այդ լուրջ, ծանր ու խոհուն մարդն ինչպես էր փոխվում անձնական կյանքում ու հանգստի ժամին, ընկերական կամ ընտանեկան շրջաններում՝ «զվարճախոս էր, սրախոս, կատակաբան, նույնիսկ երբեմն թեթև. «Սա ի՞նչ մասխարա մարդ է, եղբա՛յր, սա հո կատարյալ կոմիկ է, մի՞թե սա է Կոմիտասը»,— կասեր անկասկած այդ պահերուն անծանոթ հանդիպողը։ Իր ամենամոտ ընկերներին, ուսանողներին երբեմն «զուռնաչի» կոչականով էր դիմում»:
Կենցաղավարության մասին նույնպես հետաքրքիր տեղեկություններ է հաղորդում Գ. Լևոնյանը։ «…Ապրում էր սպարտական կյանքով, ուտելու մեջ՝ պարզ ու չափավոր, չէր խմում և չէր ծխում, քնում էր, գարուն թե ձմեռ, բաց պատուհանով, և որ գլխավորն էր, պառկում էր ուղղակի հատակի վրա՝ առանց ներքնակի և բարձի։ Նոտագրության մեջ մաքրասեր էր, գրում էր գեղեցիկ՝ իր իսկ տողած թղթերի վրա, այնպես որ նրա ձեռագրերից կարելի էր կլիշե պատրաստել: Շատ լավ նարդի էր խաղում, ոչ ոք չէր կարող հետը մրցել, բացի մաթեմատիկոս Կարապետ Տերյանից: Գրեթե միշտ տանում էր ու մրցակցին ասում,— դե գնա՜, բաբայիդ բարև արա։ Իսկ երբ տարվում էր, ընդհատում էր խաղը, վեր էր թռչում ու գնում ընտանիքի երեխաների հետ վազվզելու»:
Աղբյուրը՝ «Կոմիտասը` ինչպիսին եղել է», Խաչիկ Բադիկյան
