«Ծառայողական քննություն չեմ նշանակել։ ԱԱԾ աշխատակիցը կարող է որոշել ցանկացած բան՝ արտահոսի, թե չարտահոսի, ի՞նչ պրոբլեմ կա էդտեղ։ Այսինքն՝ իր տիրապետած ինֆորմացիան է, կուզի՝ կարտահոսի, կուզի՝ չի արտահոսի։ Էն իրավասու անձինք, ովքեր ունեն իրավասություն էդ որոշումները կայացնելու, կարան կայացնեն, այ երբ որ էդ որոշումը կայացնեն մարդիկ, ովքեր դրա իրավասությունն ու հասանելիությունը չունեն, օրենքի խախտում է»:
Սա Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունն է երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ օդանավակայանի անցագրային բաժնում արտահոսած տեսայութի կապակցությամբ:
Սա հայտարարություն է պետության ավարտի մասին: ԱԱԾ աշխատակիցը ոչ միայն իրավունք չունի կազմակերպել արտահոսք, այլ նրա պարտավորությունն է՝ թույլ չտալ պետական լիազորությունների կիրառմամբ ստացված անձնական տվյալների, տեսանյութերի եւ այլնի արտահոսք: ԱԱԾ աշխատակիցը, կրկնում եմ, ոչ միայն չունի այն իրավունքը, որի մասին ասում է Փաշինյանը, այլ նույնիսկ ունի դրա լրիվ հակառակ պարտավորությունը՝ թույլ չտալ արտահոսք:
Անցագրային այդ կետը ԱԱԾ աշխատակցի անձնական «կրպակը» չէ, իսկ տեսախցիկը՝ նրա անձնական օգտագործման տեխնիկան չէ: Դրանք պետական անցակետ ու տեսախցիկ են, դրանցում եղած ամբողջ ինֆորմացիան պետությանն է, ոչ թե առանձին որեւէ աշխատակցի: Եթե նա չի կատարել իր պարտավորությունը, ապա պետք է ենթակվի իրավական պատասխանատվության:
Նիկոլ Փաշինյանը չգիտե՞ դա: Իհարկե գիտե: Հիանալի գիտե: Բայց, քանի որ աշխատակիցը արտահոսք թույլ է տվել թերեւս հենց քաղաքական հրահանգի շրջանակում, Նիկոլ Փաշինյանը չի կարող դա խոստովանել, եւ հետեւաբար՝ «օժտում» է նրան հավելյալ լիազորությամբ, այլ կերպ ասած՝ «ծառայական բեսպրեդելով»: Վարչապետ Փաշինյանը փաստորեն հայտարարում է Հայաստանում ծառայական բեսպրեդելի արտոնման մասին:
Դա իհարկե կարեւոր ատրիբուտ է ավտորիտարիզմի համար, որ նա հաստատում է Հայաստանում: Նա իրենով փոխարինում է օրենքն ու Սահմանադրությունը, օժտում պետական ծառայողին հավելյալ լիազորությամբ, եւ դրա դիմաց բնականաբար ակնկալում անվերապահ ծառայություն ոչ թե օրենքին, այլ՝ «ավտարիտետին»: Դա պետության ավարտն է:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան
