Դեղին մամուլից եկածը դեղնացրեց մտքերը և շատերը դեղնածի փոխարեն իրենց հպարտ զգացին: Դեղնացրեց Արցախը և այն ընկավ: Դեղնացրեց հերոսությունը և այն վերածեց դասալքության: Դեղնացրեց Սփյուռքը և այն լուծարվեց: Դեղնացրեց Հայաստանը և այն հյուծվեց: Դեղնացնում է պետությունը և այն վերածվել է անունակ ու աննպատակ մեկ հոգու դեղին պատկերացումների գործիքի: Դեղնացրել է ժողովրդավարությունը և այն արդեն վերածվել է դեղին ավտոկրատիզմի: Դեղնացնում է Հայ Առաքելական Եկեղեցին և այն դիմադրում է: Դեղնացնում է հեղինակություններին և նվիրյալներին, ովքեր դեմ են իրեն ու բանտ ուղարկում: Դեղինից հետո սկսվում է մաղձը, հետո լեղին:
Ժամանակն է ոչ թե պերմանենտ պաշտպանվել մաղձից և մարտահրավեներից այլ մարտահրավերներ նետել և գրոհել ամեն դեղինին: Նրանք ամեն բան անում են ապացուցելու համար, որ դեղին չեն մենտալ ու բովանդակային առումով: Որքան փորձում են, այնքան ավելի են ապացուցում, որ բնույթով դեղին են, իսկ ներքուստ մաղձային: Դա այլևս չեն էլ թաքցնում: Հուսահատվելը ամենահեշտ բանն է: Օտարեք հուսահատությունը ձեզանից:
ՎԵՐՋՆԱԽԱՂԻ ՄԵՋ ԵՆՔ
Վլադիմիր Մարտիրոսյան, քաղաքագետ
