Իրանագետ Ահարոն Վարդանյանը գրում է.
«Լավ, ինչի՞ պետք է իմ վճարած հարկերի հաշվին վարձատրվող վարչապետը մտածի էն երկրի մասին, որը սպանել է իմ մանկության ընկերոջը, որի պատճառով որբ են մնացել վերջինիս ու իր նման մի քանի հազար հայորդիների երեխաները, այրիացել կանայք, դարդից, վշտիվ, ցավից ու անելանելիությունից ծերացել ու խոլագարվել ծնողները։
Ինչի՞ պետք է այդ նույն վարչապետը հայտարարի, որ պետք է բացվեն ճանապարհները, որ Ադրբեջան կոչվող քաղծկեղածին ելույթը պետք է իմ երկրի վրայով ելք ունենա դեպի Նախիջևան ու եսիմ էլ որ ջհանդամ դարասին ու նման մի շարք անհեթեթ ու անտրամաբանական «պետք է»-ներ:
Իմ պատկերացումներով՝ ՀՀ վարչապետը ներկայումս, նաև հաշվի առնելով Հայաստանի համար ստեղծված աշխարհաքաղաքական բարդ ու օրհասական վիճակը, ոչ թե պետք է մտածեր այնպիսի քայլեր անել, որոնց արդյունքում թշնամի երկիրը կհզորանա, այլ ընդհակառակը՝ անել այնպես, որ թշնամին թուլանա»։
