Որոշ հոգեւորականներ փորձում են խանգարել խաղաղությանը, Եվրոպական խորհրդարանում ասում է Նիկոլ Փաշինյանը:
Իհարկե կարող են լինել եվրոպացիներ, որոնք գլուխը կտմբտմբացնեն՝ «տես է, ու դրանք հոգեւորական ե՞ն կոչվում, որ դեմ են խաղաղությանը»: Որոշ եվրոպացիներ էլ իհարկե խորամանկ կժպտան, ինչպես օրինակ ոչ անհայտ Միշելը, Պլատինին չէ՝ Շարլը:
Չէ՞ որ նա գիտե, որ Հայաստանում ոչ մի հոգեւորական էլ չի սպառնում խաղաղությանը: Ով, եթե ոչ Միշելը գիտե, որ խաղաղության սպառնալիքը Ադրբեջանն է: Չէ՞ որ նրա հովանու ներքո է ծավալվել գործընթացը, որի շրջանակում Նիկոլ Փաշինյանին փորձ է արվել համոզել կամ բացատրել՝ «որպեսզի Ադրբեջանը չհարձակվի, ավելի լավ է գլուխ չդնել հետը, համաձայնել, ինչ ասում է, ու լավ կլինի»: Եվ այդ փորձը, իհարկե, հաջողվել է: Ու իսկապես լավ է եղել, գործնականում բոլորի, այդ թվում՝ Փաշինյանի համար, Հայաստանից բացի:
Բայց հարց է առաջանում՝ Նիկոլ Փաշինյանն ինչու՞ է Եվրոպայի խորհրդարանում բողոքում «որոշ հոգեւորականներից»: Ինչպե՞ս կարող են մի քանի հոգեւորականը լինել Հայաստանից, Ադրբեջանից, տո՝ Թրամպից էլ ուժեղ: Եթե կա Թրամպի անունը, մի քանի հոգեւորականն ի՞նչ պետք է անի այդտեղ:
Կարող է շատերի համար պատասխան լինել այն, որ Եվրոպայում նրան նախատում են եկեղեցու դեմ քայլերի համար, դրա համար էլ նա արդարանում է: Ներեցեք, բայց կարծում եմ դա ծիծաղելի պատասխան է: Եվրոպայում գուցե լինեն մարդիկ, որ դժգոհ են, բայց Եվրոպան քաղաքական իմաստով՝ եվրոպական քաղաքականության իմաստով, պետական քաղաքականությունների իմաստով ոչ միայն դժգոհ չեն, այլ թերեւս՝ միանգամայն գոհ: Ի վերջո, Հայ Առաքելական եկեղեցին շոշփելի միավոր է համաշխարհային դավանական քարտեզի վրա, հետեւաբար՝ գուցե այլ ավելի ծխոշոր եկեղեցիների համեմատ ոչ շատ յուղոտ, բայց համեղպատառ:
Նիկոլ Փաշինյանը եվրոպական խորհրդարանում հավաստիացնում է, որ ինքը շարուակում է հետեւողական լինել այդ պատառը համաշխարհային ճաշացանկում դնելու հարցում:
ԵՄ նախընտրական աջակցությունը «թանկ հաճույք» է, իսկ ախորժակը՝ բավականին մեծ:
Հ.Գ. մեկնաբանության դաշտը փակում եմ, անսալով մի լավ բարեկամի հորդորին: Չի կարելի տարածք տալ «լվացված ուղեղներին», դա վտանգավոր է հանրային առողջությանը: Իհարկե այդպես սահմանափակվում է նաեւ նորմալ մարդկանց տեսակետ, այդ թվում իհարկե անհամաձայնություն հայտնելու հնարավորությունը, բայց կարծում եմ նրանք կհամաձայնեն, որ հանրային առողջությունը վեր է այդ մի հնարավորությունից:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան
