Չգիտենք՝ ինչ պատասխան տանք մեր տղաներին, երբ այսօր արդեն հայրենիք չունենք, իսկ իրենք մեր հերոսական անցյալի մի մասնիկն են, այսօր Եռաբլուրում լրագրողների հետ զրույցում ասաց 44-օրյա պատերազմում զոհված Հարություն Հարությունյանի մայրը՝ Աննա Ավետիսյանը։
«Արցախը չկա, բայց ոչ միայն Արցախը. չգիտենք՝ Հայաստանի մի մասը կա-չկա։ Ուղղակի ափսոս էին տղաները, որ պայքարեցին հանուն հայրենիքի, իսկ հայրենիքը գրչի մի հարվածով հանձնեցին թշնամուն։ Եվ ոչ միայն մեր տղաներն էին ափսոս, այլ 90-ականների և Ապրիլյան պատերազմի հերոսները։
Իմ տղան՝ Հարություն Հարությունյանը, Արցախում է ծառայել, հետո կամավոր է գնացել, Աղդամում է զոհվել։ Հայրենիքն ավելի առաջնային էր իր համար»,- ասաց զոհված զինվորի մայրը։
Նա իրատեսական չհամարեց, որ խաղաղության պայմանագրի կնքումից հետո հայերը բնակության վերադառնան Բաքու, կամ ադրբեջանցիները՝ Երևան։
«Իհարկե ոչ, ո՞նց կարող է թշնամին մտնի մեր երկիր։ Ես չգիտեմ՝ ինչ կանեմ, կխեղդեմ իմ ձեռքերով։ Դա ի՞նչ աբսուրդ է, դա միայն թրքամետ հասարակությունը կարող է ընդունել։ Այս բոլոր տղաները, որ ապագա ունեին, պետք է ապագա կերտեին, զոհվեցին, որ թո՞ւրքը գա, ապրի այստեղ։ Թշնամին մնում է թշնամի։ Եթե թշնամին թշնամին չմնար, ուրեմն այսքան զոհ չպետք է լիներ։ Ոնց որ ասեց էդ նեռը, այս ամենը կարող էր լինել առանց այսքան զոհերի, բայց նա այսքան տղաներին զոհեց հանուն իր բարեկեցիկ կյանքի։ Ու ժողովուրդն էլ հանդուրժում է։ Դա հանդուրժելու բան չէ։
Պետք է այս իշխանությունը շուտ վերանա, որ կարողանանք գոնե տղաներին պատասխան տանք»,- ասաց որդեկորույս մայրը։
