«Պատերազմն ի՞նչ է- ջահելները զոհվեն, ահելները խոսեն» (Ոդիսևս)
Ամեն ինչ կարելի է գնել, և ըստ այդմ ամեն ինչ վաճառասեղանին սակարկման ենթակա է։ Ամեն ինչ, այսինքն ամենայն շոշափելի՞ն։ Առաջին հայացքից՝ այո։ Իսկ հնարավո՞ր է մարդ գնել՝ առանց նրան տեսնելու։ Գնել նրա հայացքը, հավատը, պատկերացումը, հոգին, կարճ ասած։ Դա էլ է հնարավոր (ինձ որ մնա՝ միշտ է եղել)։ Ու՞մ ես ծախում, ի՞նչ ես ծախում և ումի՞ց ես առնում, ի՞նչ ես առնում։ Ահա այս փնթփնթան օրերի ամբողջ սահմռկումը։
Հայրենի՜ք են ծախում։ Բուռ-բուռ սևահող չեն տանում Սադախլո, ոչ էլ սանտի առ սանտի կտրում, փաթեթավորում ու առաքում։ Հայրենի՜ք են ծախում… տրամադրելով ինֆորմացիա թշնամի պետության ուռկաններին։ Օրեցօր ի հայտ են գալիս լամուկներ, որոնք բացահայտ, ուղիղ պատմում են իրենց գործողությունների շղթան, տված ինֆորմացիաները, ծառայությունների արժեքը և արարքի դավաճանական բնույթը։ Չեն ծախում, է՜, խուրդում են, մսխում են, ծամում են երկիրը։ ԱԱԾ-ի տեսախցիկից անդին մեկն ասում է, թե սիրային շփումներ էին, հետո սկսեց հարցեր տալ, ես էլ պատասխանեցի։ Մեկն ասում է, որ երկու հարյուր դոլլարի դիմաց, մեկն ասում է միլիոն դրամի դիմաց, մեկն ասում է խոստումների, սիրատոչոր տվայտանքների դիմաց… Սրանցից մեկի շապիկին գրված է «Դոլլար Գեներալ»։ Այս պարզ զուգադիպությունը իրականության ուղիղ առերեսում է։ Ինչն էլ լինի դրդապատճառը՝ կենդանական-հորմոնալ զեղում, անգրագիտության թերմացում, թե ճշտիվ «վաճառք», միևնույն է՝ զինծառայողը ինֆորմացիա է հանձնում թշնամուն։ Սա ողբերգություն է, որ կերազեր գրել Սոֆոկլեսն անգամ։
«Թուխս գողացող աղվեսի նման, սերմնացու գողացող մկան պես» (Հր. Մաթ.) այս մարդկանց բացահայտման դեպքերը սոսկալի թվեր են արձանագրում։ Կարելի է կարծել, որ ամեն շնչին 2-3 դավաճան է հասնում… Հայրենի՜ք են ծախում։ Ամեն անգամ նայելիս կամ լսելիս նողկանք ես զգում սեփական ցեղիդ փսխուկ-դուրսպրծուկների հանդեպ, և թե որքան են նրանք շատ։
Ուրեմն ի՞նչ է ստացվում. տասը հայից յոթը հերոսներ են, երեքը՝ ուրացողնե՞ր։ Եթե քրիստոնեական հեզությամբ մոտենանք այս խնդրին, ապա հուսադրող է, որ հայ ազնվական զարմը գոնե գերակշռում է։ Բայց ես, իբրև հայ, իբրև քրիստոնյա չգիտեմ այլևս ինչպես նայել այս ամենին՝ «երեսնանոց» արծաթավաճառներին, համազգային սրիկաներին, պետականության մակաբույծներին, հասարակության լվիճներին։ Եթե չխելագարվեմ՝ կփորձեմ անուն տալ։ Անպայման կփորձեմ։
Հայկ ՍԻՐՈՒՆՅԱՆ
