«Ապրելու երկիր» կուսակցության նախագահ Մանե Թանդիլյանն Ազատության հրապարակում հացադուլ է սկսել՝ որպես խնդրանք Արցախի նախկին պետնախարար Ռուբեն Վարդանյանին՝ «դադարեցնելու իր կյանքի համար անդառնալի սպառնալիք հանդիսացող այս հացադուլը»։
Տիկին Թանդիլյանի մոտիվներն ու նպատակներն, անշուշտ, ազնիվ են, սակայն չեմ կարծում, թե մենք պետք է խրախուսենք նրա քայլը:
Հացադուլը պայքարի ծայրահեղ միջոց է, որը, թերևս, արդարացված է միայն այն պարագայում, երբ մարդու ազատությունը սահմանափակված է ու նա պայքարի այլ միջոց չունի:
Ես ինքս երկու անգամ նման ծայրահեղ քայլի գնացել եմ բանտում՝ քաղկալանավոր եղած ժամանակ, ու պայքարս որոշակի արդյունավետություն ունեցել է:
Բաքվում պահվող ռազմագերիների ազատության հարցն, ըստ էության, հայկական օրակարգում առանցքային կարող է լինել երկու պարագայում՝ իշխանափոխություն կամ երբ ստիպում ենք գործող կառավարությանը՝ այդ հարցում նախանձախնդիր լինել:
Ամեն դեպքում՝ Բաքվում պահվող մեր եղբայրների ազատության հարցում հասարակական ուժեղ կոնսոլիդացիա և նույնքան ուժեղ ճնշում է պետք կառավարության վրա:
Սրա համար ոչ թե հացադուլ, այլ նպատակային քաղաքական աշխատանք է պետք տանել:
Մյուս կողմից, ակնհայտ է, որ պետք է հստակ հաշվարկել՝ արդյո՞ք միջազգային ճնշումը կարող է նպաստել Արցախի ռազմաքաղաքական ղեկավարության ազատ արձակմանը, թե՞ դրա համար նաև որոշակի դիվանագիտական «առևտուր» է պետք:
Իրավիճակի ամբողջական պատկերը ստանալու համար՝ կառավարության հետ որոշակի կոմունիկացիա է պետք, մանավանդ, եթե իշխանափոխության հնարավորությունն այս պահին մշուշոտ է:
Քաղաագետ Սուրեն Սուրենյանց
