ՈՒզում եմ սիրուն պատկերացնել ճախրը ՆՐԱՆՑ անմեղ հոգիների…
Ինչ մեծ փառքով պիտի դիմավորեն մարդկային խղճի վրա ծանր նստած նրանց գեղեցիկ հոգիները Արարչատանը…
ՍԱՀՄԱՆԱՊԱՀ ԶԻՆՎՈՐԸ, ԸՆՏԱՆԻՔԻ ՃՐԱԳ ԶԻՆՎՈՐԸ, ՔՐԻՍՏՈՍԱԿԵՐՏ ԶԻՆՎՈՐԸ, ՀԱՅԱՍՏԱՆԱՍԻՐՏ ԶԻՆՎՈՐԸ, ԱՍՏՎԱԾԱԱՐԵՎ ԶԻՆՎՈՐԸ, ԱՌՅՈՒԾԱՍԻՐՏ ԶԻՆՎՈՐԸ, ԽԱՎԱՐԻ ՈՒ ՑՐՏԻ ՀԱԿԱՆԻՇ՝ ԶԻՆՎՈՐԸ…
Չգիտեմ, մոռացա մարգարեների մեկնություններն ու ընկերոջս՝ Պողոս առաքյալի դեպի Քրիստոս ուղեկցող խորհուրդները, բայց մի բան լավ գիտեմ. դուք ապրելու եք տիեզերքի անծիրության մեջ, նրա խաղաղ սահմանների լույսերի մեջ, արարչի՝ արարչականության մեջ…
Առանց ձեզ ծանր եմ շնչում:
15 հոկտեմբեր 2020թ.
Այսպես է գրել 44-օրյա պատերազմում կռված, նոյեմբերի 8-ին Շուշին պաշտպանելիս զոհված կամավորական Վաչագան Մանուկյանը։ Նա գրող էր և գրող Խաչիկ Մանուկյանի որդին։ 2017-ին լույս էր տեսել նրա «Երբ խզբզում եմ» գիրքը։ 2021-ին պետք է ԵՊՀ-ում պաշտպաներ ժուռնալիստական թեզը։
Հունիսի 7-ը Վաչագան Մանուկյանի ծննդյան օրն է։ Վաչագանն այսօր կդառնար 31 տարեկան։
Պատերազմի առաջին օրը՝ սեպտեմբերի 27-ին, Վաչագանը ներկայացել էր Էջմիածնի զինկոմիսարիատ եւ կամավորագրվել: Սակայն նրան այդ օրը եւ հաջորդ օրերին չէին կանչել։ Հոկտեմբերի 24-ին՝ առանց ծանուցագրի, նա խցկվել է ավտոբուս ու Էջմիածնից մեկնել Արցախ՝ հետը վերցնելով 10 հատ բահ, որպեսզի խրամատ փորի։
«Տիգրան Մեծի Հայաստանը սրտում պատկերված եմ գնում, ինձ հաղթել չի լինի, էն էլ՝ Նժդեհի ոգով… Բայց եթե մի չար հրաշքով այլեւս չլինեմ, իմ ընտանիքից, հարազատներից սկսած ուզում եմ, որ ամենքդ ձեր ներսում կրեք ԼՈՒՅՍԸ. դա շատ կարեւոր է հենց խաղաղության ժամանակ»,- գրել է նա պատերազմ գնալուց առաջ:
