2025 թվականին Հայաստանը շարունակեց ընթանալ խորքային և ամբողջական կապիտուլյացիայի և ինքնաոչնչացման ուղեգծով։ Այս առումով առանձնահատուկ նշանակություն ունեն փաշինյանական խունտայի հետևյալ հակապետական, հակասահմանադրական և հակահայկական գործողությունները․
• Վաշինգտոնում ստորագրված համաձայնագրով՝ առայժմ թղթի վրա, խունտան որպես միջանցք հանձնել է Հայաստանի ինքնիշխան տարածքը Ադրբեջանին և ԱՄՆ-ին։
• Խունտան ձեռնարկել է լայնածավալ բռնաճնշումներ և հալածանքներ Հայոց Եկեղեցու և անձամբ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի դեմ՝ այդ եզակի համահայկական և համաշխարհային կառույցը տրոհելու և կազմալուծելու նպատակով։
• Խունտան փաստացի պատերազմ է հայտարարել Հայոց պատմության և հազարամյա ազգային խորհրդանիշների դեմ՝ հայկական ինքնությունը թուլացնելու և կազմալուծելու նպատակով։
• Խունտան պաշտոնապես և վերջնականապես ուրացել է Արցախը և Արցախյան հիմնախնդիրը՝ Ադրբեջանի առջև կանաչ լույս վառելով Արցախում անարգել մշակութային ցեղասպանություն իրագործելու համար։
• Խունտան պաշտոնապես հրաժարվել է ադրբեջանական ռազմական հանցագործությունները միջազգային իրավական ատյաններում հետապնդելու՝ նախկինում իր իսկ հայտարարած քաղաքականությունից։
• Խունտան կրճատել է ՀՀ Զինված Ուժերում ծառայության ժամկետը՝ մեխանիկորեն նվազեցնելով բանակի թվաքանակը և այդ կերպ կատարելով Ադրբեջանի պահանջը։
• Խունտան պարտավորվել է իրականացնել նոր զիջումներ Ադրբեջանին և Թուրքիային, այդ թվում՝ փոխել ՀՀ Սահմանադրությունը և դյուրացնել ադրբեջանցիների ու թուրքերի ներհոսքը Հայաստան։ Եվ այլն, և այլն…
Խունտան իրականում իրականացնում է թշնամի գլոբալիստական ուժերի ծրագիրը և վայելում նրանց անվերապահ աջակցությունը։ Այս հանցավոր արդյունքներին նա հասել է՝ օգտվելով տարվա ընթացքում պաշտոնական «ընդդիմության» բացարձակ և դավաճանական անգործությունից, որն իր հերթին պայմանավորված է վերջինիս ոչ ինքնուրույն քաղաքական ուժ լինելուց և նույն օտար կենտրոններից ծանր կախվածությունից։
2026 ԹՎԱԿԱՆԸ ԿԱՐՈՂ Է ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՄԱՐ ԴԱՌՆԱԼ ՎՃՌՈՐՈՇ․ կա՛մ երկիրը դուրս է գալու գաղութացման ու թուրքացման ներկայիս կործանարար ուղեգծից և աստիճանաբար վերականգնելու է իր ինքնիշխանությունը, ներքին ու արտաքին նվազագույն անհրաժեշտ պաշտպանունակությունը և, վերջապես, տարրական ազգային արժանապատվությունը, կա՛մ հատելու է անդառնալիության սահմանը և կորցնելու է իր ազգային դիմագիծն ու անկախության վերջին նշույլները։
Եվ թեև մեզ ծանր տարի է սպասվում, և թեև երբեմն թվում է, թե ամբողջ աշխարհն է ելել մեր դեմ, այնուամենայնիվ՝
ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ, ՔԱՋ ՀԱՅԵ՛Ր, ՁԵՐ ՆՈՐ ՏԱՐԻՆ ԵՎ ՍՈՒՐԲ ԾՆՈՒՆԴԸ։
ԻՆՉ ԷԼ ԼԻՆԻ՝ ՄԵՆՔ ՄԵՐՆ ԱՍԵԼՈՒ ԵՎ ԱՆԵԼՈՒ ԵՆՔ՝ Ի ՀԵՃՈՒԿՍ ԲՈԼՈՐ ԹՇՆԱՄԻՆԵՐԻ ԵՎ ԴԱՎԱՃԱՆՆԵՐԻ։
ԱՍՏՎԱԾՆ ԱՌԱՋ։
Արմեն Այվազյան, պատմաբան, քաղաքագետ
