Իհարկե, Նիկոլ Փաշինյանը չի մնացել Ռուբեն Ռուբինյանի իրազեկման «հույսին». Հակոբ Բադալյան

Այս ընթացքում Նիկոլ Փաշինյանն իր տելեգրամյան ալիքում հրապարակում է տեսանյութ, թե սկսել են ներկուսակցական քարոզարշավը՝ ցուցակի համար:

Ընդ որում, Փաշինյանը ԱԺ փոխնախագահ Ռուբինյանին հարցնում է՝ կուսակցական ավտոբուսում, թե «ինչպիսին է միջազգային իրավիճակը», լսելով պատասխան՝՝ «դե, խառը էլի, կտեսնենք»:

Սա Հայաստանի երկու բարձրաստիճան պաշտոնյաների հրապարակային զրույց է մի պարագայում, երբ Հայաստանի համար գերկարեւոր հարեւան երկրում բռնկվել է պատերազմ:

Ընդ որում, առանձին հարց է, թե Նիկոլ Փաշինյանն ինչու՞ է միջազգային իրավիճակի վերաբերյալ հարցնում ԱԺ փոխնախագահին, երբ այդ պաշտոնյայի գործառույթների մեջ միջազգային իրավիճակ չի մտնում բոլորովին: Էլ չասած այն մասին, որ զուտ պաշտոնական ստատուսով՝ ԱԺ փոխնախագահը առավել բարձր է, քան գործադիր իշխանության ներկայացուցիչ վարչապետը, որովհետեւ ԱԺ նախագահը առաջնային ներկայացուցչական մանդատի կրող է:

Իհարկե հասկանալի է, որ Հայաստանում այդ ամենը վաղուց է ձեւականություն, եւ ԱԺ նախագահը անգամ կարող է հայտարարել, որ վարչապետը իր ղեկավարն է: Այո, այն, ինչ ուղղակի անհեթեթ է ժողովրդավարական քաղաքական որեւէ համակարգի պարագայում, Հայաստանում հնչում է եւ միանգամայն հանգիստ ու անկաշկանդ:

Վերադառնալով միջազգային իրավիճակին, կարծում եմ իհարկե Նիկոլ Փաշինյանը չի մնացել Ռուբեն Ռուբինյանի իրազեկման «հույսին», բայց այստեղ խնդին առավել շատ վարքագծի ու արձագանքի լրջության աստիճանն է, կամ՝ անլրջության:

Անկասկած է, որ Հայաստանը պետք է պատրաստվի իրանցի փախստականների ընդունելու: Հայաստանը թերեւս արդեն այսօր պետք է իրականացնի ինտենսիվ աշխատանք ՄԱԿ ու այլ միջազգային կառույցների հետ, այդ հարցում գործուն օժանդակության համար: Իհարկե միեւնույն ժամանակ այսօր չափազանց լուրջ հարց է, թե արդյո՞ք Երեւանն ի վիճակի է կանխարգելել հնարավոր ռիսկերը, որ բազմաշերտ իմաստով պարունակելու է փախստականների հնարավոր հոսքը: Հաշվի առնելով, որ այդ հոսքը եղել է նախորդ՝ 12-օրյա պատերազմի ընթացքում, այս անգամ թերեւս սպասելի է ավելի մեծը:

Ընդ որում, այստեղ բնականաբար առանձին հարց է, թե ինչ վարք կցուցաբերեն իրանյան մեր հայրենանակիցները: Նրանց ինչ թիվ կորոշի դուրս գալ Իրանից դեպի Հայաստան: Բնական է, որ մեր հայրենակիցների ընդունման հանգամանքը պահանջելու է առանձին վերաբերմունք ու կազմակերպական կառուցվածք:

Ի վիճակի՞ է Հայաստանի կառավարման ներկայիս համակարգը՝ իր որակներով, զբաղվել այդ հարցով:

Միաժամանակ, կարծում եմ այյդ հնարավոր մարտահրավերի հարցում պետք է նաեւ դերի եւ գործառույթի մասին մտածեն քաղաքական մյուս ուժերը, օգտակար լինելու տրամաբանությամբ:

Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան