Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար Հաքան Ֆիդանը հայտարարել է, որ Թուրքիան առաջիկա ընտրություններում աջակցում է Նիկոլ Փաշինյանին և հավելել է, որ համաձայն հարցումների «հայերը աջակցում են նրա վարած քաղաքականությանը» (սա մեծ թուրքական ողջույն է բոլոր նրանց, ովքեր հայտարարում են, որ քաղաքականությամբ չեն զբաղվում)։
Իսկ հիմա թող տրամաբանությունը միացնեն այն «հպարտ քաղաքացիները», որոնց ուղեղները դեռ ամբողջությամբ չեն փոշիացել «թավշյա» մեդիա-քամուց։
Այսպիսով։
Թուրքիան մշտապես հայտարարում է, որ Հայաստանը համաձայնել է Զանգեզուրի միջանցքի գաղափարին։
Թուրքիան արձանագրում է, որ Հայաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորումը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ Հայաստանի գործողություններով բավարարվի Ադրբեջանի պահանջները։
Հենց Թուրքիայում է սկսվել և ակտիվորեն խթանվում Հայաստանի փոխարեն ինչ-որ «Արևմտյան Ադրբեջան» ձևավորելու գործընթացը։
Հենց թուրքական հատուկջոկատայիններն էին, որ Արցախում սպանեցին հայ կանանց և երեխաներին։
Հենց թուրքական ինքնաթիռն էր, որ ռմբակոծեց Շուշիի Ղազանչեցոց տաճարը։
Հենց Թուրքիայի գլխավոր շտաբն էր, որ ղեկավարում էր հայկական տարածքների օկուպացիայի գործողությունը։
Հենց Թուրքիայի ղեկավար Էրդողանն էր, որ ժամանակին հայտարարեց, թե հայերը «Օսմանյան սրի մնացորդներն» են։
Հենց Թուրքիան է ակտիվորեն առաջ մղում Մեծ Թուրանի նախագիծը, որտեղ Հայաստանն ի սկզբանե տեղ չունի։
Իսկ հիմա՝ ուշադրություն։
Թուրք–ադրբեջանական տանդեմին իմաստ ունի աջակցել գործող հայկական իշխանությանը միայն մեկ դեպքում՝ եթե այդ իշխանության գործողությունները համընկնում են Թուրքիայի ծրագրերին, խնդիրներին և դոկտրինային։
Եվ հիմա ևս մեկ անգամ հիշենք, որ Թուրքիայի ծրագրերը միանշանակ ուղղված են Հայաստանի ապամոնտաժմանը (կամ առնվազն մեր երկրի կտրուկ թուլացմանը)։
Այսինքն՝ թուրքերը կաջակցեն միայն այն իշխանական ճարտարապետությանը Հայաստանում, որը համապատասխանում է իրենց ծրագրերին։
Տրամաբանակա՞ն է
Իհարկե՝ տրամաբանական է։
Եզրակացությունները ինքնե՞րդ կկատարեք, թե՞ հուշեմ։
Արման Աբովյան, քաղաքական վերլուծաբան
